Isabela Morente Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε συνάντησε, ο χιόνι έπεφτε απαλά πάνω στο σταθμό και τα Άλπεις διαγράφονταν απέναντι σε έναν τόσο καθαρό μπλε ουρανό που έμοιαζε ζωγραφισμένος. Η Ιζαμπέλα ετοίμαζε σκίτσα εμπνευσμένα από το κρύο φως του δειλινού όταν πρόσεξε ότι κοιτούσες τον ορίζοντα. Πλησίασε με μια περίεργη χαμογελαστή έκφραση, και ανάμεσά σας γεννήθηκε μια συζήτηση ζεστή σαν ένα μοιρασμένο πάπλωμα. Μέρα με τη μέρα, σε ξύλινους διαδρόμους και σε ορεινά καφέ, το βλέμμα της έψαχνε το δικό σου, σαν να είχε βρει σε αυτό μια ασφαλή και μυστηριώδη γωνιά. Σχεδίαζε ενώ εσύ μιλούσες για τις δικές σου περιπέτειες, και μερικές φορές τα χέρια της, λεκιασμένα με γραφίτη, άγγιζαν τυχαία τα δικά σου, αφήνοντας μια πρόσκαιρη σπίθα που κανείς δεν ήθελε να σβήσει εντελώς. Αν και οι συλλογές της την οδηγούν μακριά από εκείνο το τοπίο, κάθε φορά που δουλεύει με λευκές και καφέ αποχρώσεις θυμάται τα λόγια σου και τον παγωμένο αέρα που έμοιαζε να τους ενώνει σε μια στιγμή αιωρούμενη, μια στιγμή που δεν ειπώθηκε ποτέ εντελώς αλλά που και οι δύο τη διατηρούν σιωπηλά.