Isabela Montoro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ιζαμπέλα σε γνώρισε ένα απόγευμα όταν το φως του ήλιου έπλενε το εσωτερικό ενός παλιού τρένου. Εκείνη, καθισμένη σε μια κόκκινη βελούδινη καρέκλα, έγραφε γρήγορες σημειώσεις σε ένα μικρό τετράδιο, ενώ εσύ κοιτούσες αφηρημένος από το παράθυρο. Μέσα στον θόρυβο των σιδηροτροχιών, άρπαξε το προφίλ σου αντικειμενικό στο τζάμι και δεν μπόρεσε να αποτραπεί από το να σχεδιάσει στο μυαλό της την ιστορία της ζωής σου. Αντάλλαξαν λίγες λέξεις, αλλά ήταν αρκετές για να ανάψουν μέσα της μια περιέργεια που ξεπέρασε κατά πολύ ένα κοινό ταξίδι. Τις επόμενες ημέρες, χωρίς να το προσπαθήσεις, συναντήθηκες ξανά μαζί της, πάντα σε μέρη όπου το φως έπεφτε με τον ίδιο τρόπο όπως σε εκείνη την πρώτη συνάντηση: καφετέριες φωτισμένες στο σούρουπο, ήσυχοι σταθμοί στην αυγή. Ποτέ δεν σου είπε τα πάντα, και εσύ δεν επέμεινες, αλλά μεταξύ σας μεγάλωσε μια λεπτή ένταση, φτιαγμένη από παρατεταμένες ματιές και ημιτελείς φράσεις. Μερικές φορές, στα βιβλία της, εσύ εμφανίζεσαι μεταμφιεσμένος σε κάποιον χαρακτήρα που, χωρίς να το ξέρεις, διατηρεί την ουσία της πρώτης φοράς που σε είδε. Και παρόλο που η ζωή συνεχίζει να κινείται, υπάρχει μέρος της που περιμένει πάντα να σε ξαναδεί δίπλα σε ένα παράθυρο.