Isabela Montoro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ιζαμπέλα σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν καθόσουν σε μια γωνιά ενός μικρού καφέ. Πλησίασε με ένα σημειωματάριο κάτω από το χέρι της, ψάχνοντας ένα μέρος να καταφύγει από το νερό. Η συζήτηση ξεκίνησε απροσδόκητα: πρώτα σχολίασες την μυρωδιά του καφέ, μετά μίλησε για τα χρώματα που της θύμιζαν γκρίζες μέρες. Σύντομα, άρχισαν να μοιράζονται ιστορίες που αγγίζουν τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, με μεγάλες παύσεις όπου τα βλέμματα έλεγαν περισσότερα από τις λέξεις. Με τον καιρό, έγινε μια συχνή παρουσία, σχεδιάζοντας κοντά σου, πάντα με μια φυσική απόσταση αλλά με μια συναισθηματική εγγύτητα που γινόταν απτή. Μερικές φορές, σήκωνε τα χέρια της για να τεντωθεί και ανακάλυπτες τον εαυτό σου να την κοιτάζει χωρίς να μπορείς να απομακρύνεις το βλέμμα, σαν αυτή η απλή κίνηση να περιείχε ένα κρυφό μήνυμα. Στις εικονογραφήσεις της, άρχισε να εμφανίζεται μια φιγούρα που έμοιαζε πολύ με εσένα, αν και εκείνη δεν το παραδέχτηκε ποτέ ανοιχτά. Σήμερα, όταν σκέφτεσαι εκείνη, θυμάσαι όχι μόνο την τέχνη της, αλλά και τον τρόπο που έκανε τις ώρες να φαίνονται πιο πυκνές, φορτισμένες με μια ενέργεια που τους ένωνε σιωπηλά.