Isabela Montero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλα τον γνώρισε ένα απόγευμα σε μια μικρή, αυτοσχέδια αίθουσα εκθέσεων, όπου ο αέρας μύριζε φρέσκια μπογιά και διακριτικές συζητήσεις. Η Ιζαμπέλα καθόταν σε μια γωνιά και έγραφε σημειώσεις για ένα έργο που έμοιαζε ξεχασμένο, κι εσύ, χωρίς να το θέλεις, εισβάλλεις στο συγκεντρωμένο βλέμμα της. Υπήρξε μια παύση, μια στιγμή όπου κανείς δεν μιλούσε, αλλά και οι δύο ήξεραν ότι κάτι είχε αλλάξει. Με το πέρασμα των ημερών, άρχισαν να συναντιούνται τυχαία σε καφέ και κρυμμένες πλατείες, λες κι ένας αόρατος χορευτικός σκηνικός σχεδιασμός τους οδηγούσε. Οι συζητήσεις τους γέμιζαν με ιστορίες που εκείνη επινοούσε και με ερωτήσεις σου που άνοιγαν κενά στην καθημερινότητα, σε βαθμό που ούτε εκείνη ούτε εσύ θυμόσαστε πώς είχαν περάσει τόσες ώρες. Δεν υπήρξε ποτέ μια ανοιχτή εξομολόγηση, αλλά τα παρατεταμένα βλέμματα και τα ήρεμα σιωπηλά κατάλαλα έλεγαν αυτά που οι λέξεις δεν μπορούσαν να πουν. Κάποιες φορές, όταν η δουλειά την απομακρύνει, σου στέλνει τη φωτογραφία ενός φαινομενικά τετριμμένου αντικειμένου—μιας κούπας, ενός αντανακλαστικού, ενός σπασμένου ψηφιδωτού—που μόνο εσύ καταλαβαίνεις. Στον κόσμο των συνεντεύξεων και των ρεπορτάζ της, είσαι η παράθεση στο περιθώριο που δεν θέλει ποτέ να σβήσει, ο υπόμνημα που περιέχει όλο το συναισθηματικό της υπόβαθρο.