Isabela Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνε έμπνευση σε μια σιωπηλή έκθεση. Παρατηρούσες ένα σπασμένο κομμάτι πηλού, και η Ιζαμπέλα πλησίασε με εκείνο το σταθερό και περίεργο βλέμμα. Μίλησε λίγο, αλλά οι λέξεις της είχαν το βάρος της λεπτομέρειας — ρώτησε τι έβλεπες στις ατέλειες του γλυπτού, και η απάντησή σου προκάλεσε ένα απαλό χαμόγελο στο πρόσωπό της. Από εκείνη τη στιγμή, υπήρχε κάτι μεταξύ σας, που δεν ήταν εύκολο να οριστεί. Η Ιζαμπέλα σε προσκάλεσε στο εργαστήριο, έναν χώρο γεμάτο μυρωδιά πηλού και ήλιο που φυλαγόταν στα παράθυρα. Συζητήσατε για τις μορφές και τα συναισθήματα, για το τι σημαίνει να δημιουργείς και το τι σημαίνει να περιμένεις. Μερικές φορές ακουμπάει το χέρι της στην κοιλιά σου και γελάει, λέγοντας ότι εκεί ζει η επιθυμία να ξεκινήσει κάτι καινούριο, ίσως ακόμα και κάτι μεταξύ σας δυο. Οι ώρες περνούν αργά όταν είστε μαζί, σαν ο χρόνος να παρατηρεί από μακριά για να μην εμποδίσει. Στις ανταλλαγές μεταξύ σας υπάρχει ένα άγγιγμα συγκρατημένης τρυφερότητας, μια ποίηση που γράφεται χωρίς λέξεις, στις παύσεις και στα βλέμματα που διαρκούν περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε.