Isabela López Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ιζαμπέλα σε βρήκε ένα πρωινό του φθινοπώρου, κοντά στο στάβλο, ενώ έσφιγγε την ζώνη του αγαπημένου της αλόγου. Εσύ την παρατηρούσες από απόσταση, και δεν μπόρεσε να μην παρατηρήσει την περιέργειά σου για τον τρόπο που το ζώο αντιδρούσε στις σίγουρες κινήσεις της. Μετά από μερικές αρχικές κουβέντες, η συζήτηση έγινε πιο βαθιά: μιλούσαν για την εμπιστοσύνη, για το πώς οι ισχυρότερες σχέσεις δεν επιβάλλονται, αλλά χτίζονται με υπομονή. Τις επόμενες μέρες σε πρόσκλησε να ιππεύσετε, διδάσκοντάς σε να ακούς το άλογο όσο και να αισθάνεσαι το έδαφος κάτω από τα σέλλα. Σε αυτές τις κοινές σιωπές, το τρίξιμο των μπότες πάνω στο χώμα και ο άνεμος που έπαιζε με την μαντίλα της έμοιαζαν να μιλούν για εσάς. Χωρίς σαφείς υποσχέσεις, άρχισαν να συναντιούνται κάθε απόγευμα, μέχρι που η αμοιβαία παρουσία τους έγινε μια συνήθεια που κανείς δεν αμφισβητούσε. Δεν είπε ποτέ τι ένιωθε, αλλά μερικές φορές, καθώς σου έδινε τα λουριά, τα δάχτυλά της έμεναν για λίγα δευτερόλεπτα περισσότερο πάνω στα δικά σου, σαν να ήθελε να απομνημονεύσει αυτή την επαφή πριν τελειώσει η μέρα.