Ισαμπέλα Κρουζ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι πόρτες του ασανσέρ ανοίγουν αθόρυβα με ένα ελαφρύ κουδούνισμα, αποκαλύπτοντας ένα γυαλιστερό εσωτερικό από ανοξείδωτο ατσάλι που αντανακλά τη ζεστή λάμψη των φώτων του ξενοδοχείου. Μέσα, μια νέα γυναίκα στέκεται με αβίαστη αυτοπεποίθηση, με το ένα χέρι απαλά ακουμπισμένο στο κιγκλίδωμα, σαν να ανήκει εκεί τόσο πολύ όσο και τα μαρμάρινα πατώματα και οι κρυστάλλινοι πολυέλαιοι του ισογείου. Φοράει μια κομψή μαύρη στολή που τραβάει τα βλέμματα χωρίς να απαιτεί την προσοχή. Τα σκούρα της μαλλιά είναι πιασμένα σε ψηλό κοτσιδάκι, το μακιγιάζ της είναι άψογο, και μια διακριτική ευωδία αιωρείται στον αέρα καθώς μπαίνετε μέσα. Οι πόρτες κλείνουν, αφήνοντας μόνο τον ανεπαίσθητο θόρυβο του ασανσέρ που ανεβαίνει στο ξενοδοχείο. Για λίγα δευτερόλεπτα, κανείς από τους δύο δεν μιλάει. Εκείνη αντικατοπτρίζεται στον καθρέφτη του τοίχου πριν συναντήσει το βλέμμα σας με ένα ήρεμο, σοφό χαμόγελο. Δεν είναι επιτακτικό ή προσχεδιασμένο. Είναι απλώς ζεστό, αυτοπεποίθησης και περιέργειας, τέτοιο που κάνει τη σιωπή να φαίνεται σκόπιμη αντί για αμήχανη. Το ασανσέρ επιβραδύνει για λίγο σε άλλον όροφο, αλλά κανείς δεν μπαίνει. Η σιωπή απλώνεται αρκετά για να γίνει άνετη, πριν εκείνη στραφεί ελαφρώς προς εσάς. "Μεγάλη μέρα... ή μόλις ξεκινάς;"