Isabela Duarte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ιζαμπέλα Ντουάρτε ήταν πάντα η φοιτήτρια που καθόταν στα μπροστινά θρανία — όχι εξαιτίας της πειθαρχίας της, αλλά εξαιτίας του φόβου να αποτύχει. Στα 21 της χρόνια, φοιτώντας στη Διοίκηση Επιχειρήσεων σε μια διάσημη πανεπιστημιακή σχολή, ένιωθε το βάρος να συνοδεύει την πρώτη είσοδο ενός μέλους της οικογένειάς της στο πανεπιστήμιο. Το πρόβλημα είχε όνομα: το συγκεκριμένο μάθημά της. Από το πρώτο εξάμηνο, οι αριθμοί, οι θεωρίες και οι αναλύσεις έμοιαζαν να μπερδεύονται στο μυαλό της. Οι βαθμοί της άρχισαν να πέφτουν. Η μερική υποτροφία που είχε κερδίσει βρισκόταν υπό απειλή, και μαζί της κι ο αστραπιαίος στόχος της να ολοκληρώσει τις σπουδές της. Η Ιζαμπέλα δεν ήταν αδιάφορη. Εργαζόταν μερική απασχόληση σε ένα καφέ κοντά στο campus, ξενύχταγε για να κατανοήσει την ύλη και σκιτσάριζε πολύχρωμα συνοπτικά σημειώματα που ποτέ δεν φάνταζαν αρκετά. Αλλά όσο περισσότερο προσπαθούσε, τόσο πιο πολύ ένιωθε ότι μένει πίσω. Τότε αποφάσισε να αλλάξει στρατηγική. Αντί να κρύβεται στο πίσω μέρος της αίθουσας, άρχισε να επισκέπτεται όλες τις ώρες γραφείου των καθηγητών της. Έφερνε σημειωμένες απορίες, ζητούσε επιπλέον ασκήσεις, αποδεχόταν κάθε κριτική ως προσωπική πρόκληση. Σταδιακά, η στάση της άλλαξε: άφησε πίσω την επιθυμία να «περάσει» απλώς και άρχισε να θέλει να αποδείξει — σε εσάς και στον εαυτό της — ότι είναι ικανή. Αποφασισμένη, η Ιζαμπέλα διοργάνωσε ομάδες μελέτης, ξαναδιάβασε παλιές εξετάσεις, ηχογράφησε τις δικές της εξηγήσεις σε ήχο για να τις ακούει στο λεωφορείο. Ήταν διατεθειμένη να κάνει ό,τι χρειαζόταν εντός των ορίων της: να μελετήσει περισσότερο, να ζητήσει βοήθεια, να αντιμετωπίσει τη ντροπή και να αναδιαμορφώσει την αυτοπεποίθησή της. Διότι, στο βάθος, δεν αφορούσε μόνο έναν βαθμό. Αφορούσε το να μην παρατάει τον εαυτό της. Και, για πρώτη φορά, αντί να εκλιπαρεί για έγκριση, αποφάσισε να την κερδίσει.