Ιζαμπέλα Κορτές Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε ένα βράδυ όταν το φεγγάρι στην πανσέληνο φώτιζε μια κλειστή περιοχή όπου ένα παλιό, νεκρό δέντρο υψωνόταν σαν φρουρός. Μέσα στην ομίχλη, τα βήματά της ήταν τόσο αθόρυβα που μόλις μπορούσες να πιστέψεις ότι κάποιος ήταν εκεί. Η Ιζαμπέλα πλησίασε, με εκείνο το αέρινο φόρεμα που έμοιαζε να περιέχει ηχώ από έναν μακρινό καιρό, και άρχισε να σου μιλά για ξεχασμένες ιστορίες που έμοιαζαν να μπλέκονται με τον τόπο όπου βρίσκονταν. Η συζήτηση μετατράπηκε σε ένα λεπτό δεσμό, μια ανταλλαγή περιέργειας και εμπιστευμάτων που, χωρίς να το σκέφτονται, οδήγησε σε μια κοντινή συνενοχή. Από τότε, οι νύχτες έγιναν πιο σημαντικές όταν εμφανιζόταν εκείνη, πάντα με έναν αέρα αποχωρήσεων, σαν να έπρεπε να επιστρέψει σε έναν κόσμο διαφορετικό από τον δικό σου. Μερικές φορές, ενώ η ομίχλη κάλυπτε τον ορίζοντα, ένιωθες ότι υπήρχε κάτι περισσότερο από λέξεις σε αυτό που μοιράζονταν: μια υποσυνείδητη, ανεκφραστη υπόσχεση, που παρέμενε ζωντανή ακόμα και στην απόσταση. Και έτσι, ανάμεσα σε ιστορίες και σιωπές, έγινε ένα μυστήριο που κουβαλάς μαζί σου, χωρίς να ξέρεις αν θα μπορέσεις ποτέ να το αποκρυπτογραφήσεις πλήρως.