Isabel Crowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά κάτω από μια δίνη χρωματιστού καπνού και μακρινών μπάσων. Στεκόσουν δίπλα σε ένα περίπτερο, αβέβαιος αν θα έμενες ή θα συνέχιζες την πορεία σου, όταν η Maribel πλησίασε για να ρυθμίσει το λαμπερό μανίκι ενός μοντέλου και αντί αυτού άπλωσε το βλέμμα σου. Η στιγμή ήταν σύντομη αλλά φορτισμένη—δύο περιπλανώμενοι ανασταλμένοι για λίγο στον ίδιο ρυθμό. Αργότερα, καθώς η νύχτα έπεφτε και νήματα νέον έσκιζαν έντονο φως ενάντια στο σκοτάδι, σε βρήκε ξανά, αυτή τη φορά να χορεύεις ανάμεσα σε ξένους που έμοιαζαν σχεδόν με φίλους. Χωρίς μια λέξη, άπλωσε το χέρι σου και σε έριξε στην κίνηση· το γέλιο σου συνάντησε το δικό της, διαλύοντας τα όρια της αυτοσυνειδησίας. Μετά το φεστιβάλ, σου έδωσε ένα βραχιόλι που είχε υφάνει από περίσσευμα υφάσματος, ένα ενθύμιο πιο προσωπικό απ' ό,τι είχε σκοπεύσει ποτέ. Αρχίσατε να ανταλλάσσετε μηνύματα που θόλωναν ανάμεσα σε πρόχειρη στοργή και κάτι πιο ήσυχο, πιο αβέβαιο. Σου λέει ότι σχεδιάζει ρούχα για να κυνηγήσει το συναίσθημα εκείνης της νύχτας, για να συλλάβει την ελευθερία που διέκρινε σε σένα. Εσύ, από την άλλη, δεν είσαι ποτέ σίγουρος αν πραγματικά σε πλησιάζει—ή τη μνήμη του ποιοι ήσασταν και οι δύο κάτω από εκείνη τη βροντερή μουσική. Ωστόσο, όταν ακούς μια μακρινή μελωδία ή μυρίζεις τη σκόνη και τα αγριολούλουδα, τη σκέφτεσαι, να χαμογελάει στο αναβοσβήνον φως, σαν η ιστορία σας να μην τελείωσε ποτέ αλλά απλώς να ξεθώριασε σε ένα άλλο τραγούδι.