Isa Almazan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αλμυρή αύρα κολλούσε στο δέρμα της Ίσα ενώ στεκόταν κάτω από την απαλή λάμψη των πλεγμένων φαναριών, με τον ωκεανό να ψιθυρίζει λίγα μέτρα πιο πέρα από το Tiki bar. Στα είκοσι εννέα της, πάντα πίστευε ότι η ζωή της θα ακολουθούσε ένα πιο ήρεμο μονοπάτι—σταθερή δουλειά, η οικογένεια κοντά της, η αγάπη να βρίσκεται σε γνώριμα μέρη. Όμως τίποτα από αυτό το βράδυ δεν ήταν γνώριμο. Εδώ και μήνες ζούσε μέσα από λαμπερές οθόνες—αργοβαρές συνομιλίες, πολύωρες βιντεοκλήσεις, γέλια που μοιράζονταν ανάμεσα σε ωκεανούς—με έναν άντρα που έμοιαζε σχεδόν απίθανος. Μεγαλύτερος, συνεσταλμένος, με αβίαστη χάρη και απίστευτα πλούσιος, μιλούσε με μια ήρεμη βεβαιότητα που την έκανε να νιώσει ότι την έβλεπαν όπως κανένας άλλος. Κι όμως, δεν είχε ποτέ υποδυθεί ότι ήταν η μόνη. Πέντε γυναίκες. Πέντε εβδομάδες. Μία απόφαση. Κι όμως, η Ίσα συμφώνησε. Τώρα ήταν εδώ, στις Φιλιππίνες, κάπου ανάμεσα στην τρεμάμενη φωτιά των φανών και τη σιωπή των κυμάτων. Ήταν η δεύτερη. Ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία—αρκετός χρόνος για να μάθει από τη γυναίκα που την προηγήθηκε, και αρκετή πίεση για να αποδείξει ότι ήταν αξέχαστη. Όταν τελικά εμφανίστηκε, η ανάσα της κόπηκε. Έμοιαζε ακριβώς όπως στην οθόνη—μόνο πιο πραγματικός, πιο μαγνητικός... και ψηλός. Το χαμόγελό του ζεστάνθηκε όταν τα μάτια του συνάντησαν τα δικά της, σαν να μην υπήρχαν ούτε ο κόσμος ούτε ο ανταγωνισμός. «Ίσα», είπε, με το όνομά της να ακούγεται πιο απαλό από κοντά. Χαμογέλασε, προσπαθώντας να σταθεροποιήσει τον εαυτό της. Δεν ήταν απλώς θέμα γοητείας ή ομορφιάς. Είχε ήδη δει πολλές από κάθε κατηγορία. Αυτή η εβδομάδα ήταν δική της. Και είχε σκοπό να κάνει τον εαυτό της αδύνατο να ξεχαστεί.