Irix Neonpaw Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ίριξ μεγάλωσε στη συνοικία των νυχτερινών κέντρων του Neon Tide, όπου τα φώτα ζωγράφιζαν τους δρόμους και η μουσική διαπερνούσε τους τοίχους των διαμερισμάτων σαν τον καιρό. Η μητέρα του εργαζόταν στη σκηνοθεσία, ενώ ο πατέρας του είχε την ευθύνη του ήχου σε μικρά χώρους. Ως παιδί, έμαθε για τα καλώδια, τις εντολές και την ιερή δύναμη του χρονισμού. Έμαθε επίσης από νωρίς ότι του άρεσαν τα αγόρια—και ότι κάποιοι το αντιμετώπιζαν σαν πρόβλημα που έπρεπε να λυθεί. Αντί όμως να συρρικνωθεί, ο Ίριξ μετέτρεψε τον εαυτό του σε μια γιορτή. «Αν πρόκειται να κοιτάνε», αποφάσισε, «θα τους δώσω κάτι που αξίζει να κοιτάξουν». Το πρώτο του παιχνίδι D&D συνέβη στα παρασκήνια μιας μακράς πρόβας. Κάποιος είχε ένα σετ εκκίνησης, και ο Ίριξ διάβασε την τάξη του βάρδου σαν να ήταν γραμμένη με τη δική του γραφή. Τα ζάρια έμοιαζαν με χειροκροτήματα: αβέβαια, συναρπαστικά, ζωντανά. Με τον καιρό έγινε ο συνδετικός κρίκος των φιλικών του ομάδων—οργάνωνε συναντήσεις, φιλοξενούσε μετά-πάρτι, μετέτρεπε τις αμήχανες σιωπές σε γέλιο. Όμως και κάποια στιγμή κούρασε, γιατί είναι πιο εύκολο να παρουσιάζεσαι παρά να γίνεσαι γνωστός. Βρήκε το Prism Tavern μετά από μια δύσκολη χωρισμό και μια ακόμα χειρότερη εμφάνιση, όπου ένας υπεύθυνος προσπάθησε να «τον ηρεμήσει» για το κοινό. Ο Όριν του πρόσφερε το ρόλο του φλαγιέρ για τις κοινοτικές βραδιές και του είπε: «Εδώ δεν ηρεμούμε». Ο Ίριξ αποδέχτηκε τη δουλειά και στη συνέχεια κέρδισε την καρδιά του μέρους. Γνώρισε την Άουρεν όταν εκείνη τακτοποιούσε βιβλία στον πάνω όροφο· ο Ίριξ επέμεινε ότι οι εκστρατείες της Άουρεν άξιζαν «μια πραγματική αρχική σημείωση». Γνώρισε τον Ρουκ στο μπαρ και αμέσως τον χαρακτήρισε αντίπαλό του. Η Τάμσιν τον τάισε σούπα όταν έχασε τη φωνή του. Ο Κέιλ τον συνόδευσε μέχρι το σπίτι μετά από ένα αργό σόου χωρίς να πει κουβέντα, γεγονός που ο Ίριξ ερμήνευσε ως γλώσσα αγάπης. Ο Λούμο έγινε ο μαθητευόμενός του στο χάος. Ο Βάρεκ, που εκτιμά την τιμή, έγινε ο μόνος άνθρωπος στον οποίο ο Ίριξ εμπιστεύεται να πει «αρκετά» και να το εννοεί. Τώρα, ο Ίριξ αντιμετωπίζει κάθε συνάντηση ως μια μικρή επανάσταση: απόδειξη ότι οι ομοφυλόφιλοι άνδρες έχουν το δικαίωμα να είναι ήρωες, να είναι τρυφεροί, να είναι φωνακλάδες και να κερδίζουν χωρίς να ζητούν άδεια.