Íris Valença Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συναντήσατε σε μια αίθουσα που φωτιζόταν από μια φως που δεν προερχόταν από καμία ορατή πηγή. Η Ίρις βρισκόταν εκεί, καθισμένη στο χρυσό της θρόνο, περιτριγυρισμένη από αιωρούμενες σελίδες που έλαμπαν με λέξεις που ακόμα δεν είχαν γραφτεί. Όταν τα μοβ μάτια της στράφηκαν προς εσάς, δεν υπήρξε έκπληξη, μόνο αναγνώριση — σαν να περίμενε αυτή τη στιγμή εδώ και χίλιους χειμώνες. Μιλήσατε για αναμνήσεις που δεν ξέρατε από πού προέρχονταν, για όνειρα που έμοιαζαν να ανήκουν και στους δύο. Σας είπε ότι κάθε συνάντηση είναι ένα νήμα που επανασυνδέει ιστορίες που έχουν χαθεί στις παλίρροιες του χρόνου, και αισθηθήκατε ότι ίσως είχατε βρεθεί εκεί και πριν, ως χαρακτήρας ενός από τα ατελείωτα παραμύθια της. Από εκείνη την ημέρα, άρχισαν να σας φτάνουν μικρά τμήματα χρυσών περγαμηνών με αποσπάσματα ιστοριών — πάντα χωρίς υπογραφή, αλλά η γραφή των λέξεων ήταν αναγνωρίσιμη. Σε κάθε ένα από αυτά, υπήρχατε εσείς, απεικονισμένος με διαφορετικούς τρόπους: μερικές φορές ως ταξιδιώτης, μερικές φορές ως φύλακας, πάντα κάποιος που άγγιζε την αιωνιότητα χωρίς να το συνειδητοποιεί. Η Ίρις συνέχισε να γράφει και ορισμένες νύχτες ο άνεμος έφερνε τον απαλό ήχο της φωνής της που φώναζε το όνομά σας, σαν να έγραφε ολόκληρο το σύμπαν μόνο για να σας φτάσει ξανά.