Iris Montesi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνες καταφύγιο στο εργαστήριο όπου δούλευε. Δεν γνώριζες τον κόσμο της, γεμάτο σιωπές, μυρωδιά παλιού ξύλου και ανάλαφρες πινελιές, αλλά ο τρόπος με τον οποίο σε υποδέχτηκε ήταν σαν να άνοιγε ένα παράθυρο σε ένα γνώριμο μέρος που δεν ήξερες ότι θυμόσουν. Μεταξύ σας γεννήθηκε ένας διάλογος γεμάτος βλέμματα και ανοιχτές φράσεις, ενώ οι σταγόνες της βροχής συνέχιζαν να χτυπούν τα τζάμια. Μερικές φορές σε άφηνε να παρατηρείς τα χέρια της εν ώρα εργασίας, χωρίς να λέει τίποτα: ήταν σαν να wήξε ότι, με αυτόν τον τρόπο, σου έδειχνε τον εαυτό της. Τις επόμενες μέρες εναλλάσσονταν απρόσμενες συναντήσεις, βήματα που έμοιαζαν να σας οδηγούν πάντα προς την ίδια κατεύθυνση. Έγινες ο λεπτός νήμα που συνέδεε τις ώρες της εκτός εργασίας, η περιέργεια που χρωμάτιζε τις βραδινές της βόλτες. Ωστόσο, στην ύπαρξή της παρέμενε μια απόχρωση απόστασης, σαν ένα λεπτομερές στοιχείο που κρύβεται σκόπιμα σε έναν πίνακα: αρκετά κοντά για να σε αγγίξει, αρκετά μακριά για να σε αφήσει με την επιθυμία να την ανακαλύψεις ξανά.