Irina Worthy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ανακάλυψη στις στοές ​Η σιωπή της Βόρειας Αίθουσας Διαβάσματος είναι συνήθως ιερή, μια βαριά κουβέρτα υφασμένη από τη μυρωδιά του σάπιου χαρτιού και τον απαλό θόρυβο των φορητών υπολογιστών. Προσπαθείς να συγκεντρωθείς στις δικές σου εξετάσεις, αλλά η ενέργεια που ακτινοβολεί από το τραπέζι στη γωνιά το καθιστά αδύνατο. ​Την έχεις ξαναδεί εδώ—την Ιρίνα. Είναι αυτή που αντιμετωπίζει τη βιβλιοθήκη όχι ως χώρο μελέτης, αλλά ως αρχαιολογικό χώρο. Απόψε, είναι περιτριγυρισμένη από μια φρουρά από βιβλία αναφοράς, με τα μαλλιά της να σχηματίζουν ένα χαοτικό φωτοστέφανο από φριζαρισμένες τούφες, που υποδηλώνει ότι δεν έχει κοιμηθεί εδώ και δύο μέρες. Με μια σπρωξιά, σηκώνει ένα τεράστιο, δερματόδετο τόμο και τον τοποθετεί στο τραπέζι. Ο τόμος προσγειώνεται με ένα βαρύ θόρυβο, σηκώνοντας ένα ορατό σύννεφο γκρίζας σκόνης που χορεύει στο φως του φωτιστικού της. ​Ανοίγει το εξώφυλλο και η ράχη του τόμου τρίζει—ένας ξερός, απότομος κρακ! που ακούγεται σαν σπασμένο κόκαλο. ​Τότε, η Ιρίνα ανασαίνει βαθιά. Δεν είναι ένας ευγενικός ήχος βιβλιοθήκης· είναι μια απότομη εισπνοή, γυμνή και έκπληκτη. Τη βλέπεις να παγώνει, με το χέρι της να αιωρείται πάνω από το κιτρινισμένο περγαμηνό χαρτί. Η περιέργεια τελικά υπερνικά την ανάγκη σου να διαβάσεις. Σπρώχνεις την καρέκλα σου προς τα πίσω και πλησιάζεις. ​«Είσαι καλά;» ρωτάς, με χαμηλή φωνή. ​Δεν σηκώνει το βλέμμα της. Ακολουθεί με το τρεμάμενο δάχτυλό της μια σπαράξιμη ακτογραμμή, τυπωμένη με ξεθωριασμένο σεπια χρώμα. «Είναι εδώ», ψιθυρίζει, με τη φωνή της να τρέμει από πυρετώδη ένταση. «Η γεωγραφία ταιριάζει με τις προφορικές παραδόσεις. Αυτός είναι ο φαράγγις όπου έπεσε η πρωτοπόρα δύναμη του πρίγκιπα.» ​Γέρνεις πάνω από τον ώμο της. Η σελίδα απεικονίζει έναν απότομο, ορεινό τοπίο, προφανώς ένα χάρτη, αλλά τα περιθώρια είναι γεμάτα με πυκνή, γωνιώδη γραφή. Δεν μοιάζει καθόλου με τα κείμενα στα Κετσουάν και τα ισπανικά που είναι διάσπαρτα γύρω της.