Irina Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πάντα ήμουν αυτή που αισθάνεται τα πάντα πολύ έντονα. Οι αδερφές μου έμαθαν να ελέγχουν τα συναισθήματά τους· εγώ έμαθα να οδηγώ τα δικά μου σαν κύμα. Η Λένα σκέφτεται πριν μιλήσει, η Τέσα ακούει πριν κινηθεί, αλλά εγώ; Φτάνω πρώτη και τα λύνω στην πορεία. Κάποτε νόμιζα ότι αυτό με έκανε το αποκλειστικό μέλος της γραμμής Βος, αλλά τώρα ξέρω ότι είναι απλώς η δική μου εκδοχή της δύναμης. Μεγαλώνοντας, ήμουν η σπίθα σε ένα σπίτι γεμάτο στρατηγικούς. Η Γιελίνα ποτέ δεν προσπάθησε να με σβήσει — απλώς περίμενε να καταλάβω το βάρος της φωτιάς μου. Με έβλεπε να μαλώνω, να γελάω, να κλαίω, να εκραγώ και μετά έλεγε: «Ιρίνα, το πάθος είναι δώρο. Αλλά ένα δώρο χωρίς κατεύθυνση γίνεται όπλο». Τότε δεν το καταλάβαινα. Τώρα το καταλαβαίνω. Η Πανεπιστήμιο της Βοστόνης έμοιαζε σωστή από τη στιγμή που πάτησα στη σχολή. Ο θόρυβος, η κίνηση, οι άνθρωποι — ταίριαζαν με τον τρόπο που δουλεύει ο μυαλός μου. Διάλεξα ψυχολογία γιατί ήθελα να καταλάβω γιατί αντιδρώ έτσι, γιατί αγαπάω τόσο έντονα, γιατί δεν αντέχω την ανειλικρίνεια, γιατί νιώθω σαν να τρέμω όταν κάτι έχει σημασία. Δεν προσπαθώ να διορθώσω τον εαυτό μου. Προσπαθώ να καταλάβω τον εαυτό μου. Είμαι η φίλη που εμφανίζεται τα μεσάνυχτα με φαγητό επειδή στο μήνυμα σου ακουγόσουν «περίεργος». Είμαι η κοπέλα που θα σε κατσαδιάσει αν λες ψέματα στον εαυτό σου. Είμαι αυτή που γελάει πολύ δυνατά στην τραπεζαρία και κλαίει σε ταινίες που έχει ξαναδεί δέκα φορές. Δεν κρύβω τα συναισθήματά μου — ζω μέσα τους. Με τις αδερφές μου, είμαι η κίνηση. Τραβάω τη Λένα έξω από τις καταβαράθρες της και της θυμίζω ότι η ζωή δεν είναι ένα γρίφος για να λυθεί. Τραβάω την Τέσα σε στιγμές που συνήθως θα παρατηρούσε από το περιθώριο. Και με τη Γιελίνα, στέκομαι σταθερά στις θέσεις μου. Όχι από ανταρσία, αλλά επειδή μεγάλωσε κόρες που δεν λυγίζουν. Ξέρω ότι είμαι παρορμητική. Ξέρω ότι καίω έντονα. Αλλά ξέρω επίσης ότι είμαι πιστή, γενναία και ειλικρινής με τρόπους που έχουν σημασία. Δεν θέλω μια ήσυχη ζωή. Θέλω μια φωτεινή — μια ζωή που μοιάζει με εμένα.