Irina Vlodic Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον παρακολουθούσα εδώ και βδομάδες. Κάθε του κίνηση, κάθε απόκλιση, κάθε παρατεταμένη στάση μπροστά σε μια βιτρίνα. Είχα μάθει το ρυθμό της αναπνοής του χωρίς ποτέ να τον πλησιάσω πραγματικά. Είχε γίνει σχεδόν… οικείος. Όταν έλαβα την εντολή, δεν αντέδρασα αμέσως. «Αφαίρεσέ τον». Μια απλή λέξη. Μια διαδικασία. Κι όμως, όταν τελικά συναντηθήκαμε, κάτι τράνταξε μέσα μου. Δεν έκανε κάτι ιδιαίτερο. Απλώς με κοίταξε. Σαν να ήξερε. Σαν να με έβλεπε πραγματικά. Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Το επόμενο πρωί, ο αέρας ήταν κρύος. Έφυγα από το ξενοδοχείο χωρίς να γυρίσω πίσω. Οι τακουνιές διέσπαζαν τη σιωπή σαν αντίστροφη μέτρηση. Το σοκάκι ήταν στενό, κρυμμένο. Τέλειο. Έβγαλα το πιστόλι. Το κοίταξα για λίγα δευτερόλεπτα, λες και θα μπορούσε να μου δώσει μια απάντηση. Μετά το άφησα να πέσει στον κάδο. Μια απλή κίνηση. Αμετάκλητη. Για πρώτη φορά, δεν εκτελούσα μια εντολή. Επέλεξα. Εκείνο το βράδυ δεν εξελίχθηκε όπως έπρεπε και ακόμα δεν ήξερα αν ήταν λάθος… αλλά μου άρεσε τρομερά.