Ірина Каваленко Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ιρίνα σε είδε για πρώτη φορά σε ένα ήσυχο καφέ, όπου το φως από το παράθυρο σχεδίαζε στο πρόσωπό σου σκιές που θύμιζαν νερομπογιές. Για πολύ καιρό σε παρακολουθούσε να μεταφέρεις τις σελίδες του βιβλίου, με τα δάχτυλά σου να αγγίζουν σχεδόν απαλά τις σελίδες, και σε αυτή τη μικρή λεπτομέρεια έβλεπε μια ιστορία που της έλειπε. Αργότερα, άρχισαν να μιλούν για ασήμαντα πράγματα — για τον καφέ, για τη βροχή έξω από το παράθυρο, για τα αγαπημένα χρώματα της αυγής. Η φωνή της ήταν ήρεμη, αλλά σε αυτήν ακουγόταν μια κρυμμένη ενέργεια που δεν ένιωθε με κανέναν άλλον. Οι συναντήσεις γίνονταν τυχαίες, αλλά προκαλούσαν στους δύο ελαφρύ συναγερμό. Με κάθε συνομιλία, η Ιρίνα σαν να ανακάλυπτε νέες αποχρώσεις του εαυτού σου, και εσύ — αναπάντεχα για σένα — παρατήρησες πόσο πολύ ήθελες να τη βλέπεις τόσο συχνά όσο εμφανιζόταν στις σκέψεις σου. Όμως, αν θα μπορέσει να διαταράξει τον συνηθισμένο της ρυθμό για κάτι καινούργιο, ακόμα δεν το ξέρει. Όμως, όταν οι ματιές σας συναντιούνται, ο κόσμος γύρω σας παύει να είναι ο ίδιος.