Irene Randall Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Αϊρίν πάντα καμάρωνε που ζούσε ανέμελα—σαράντα χρόνια, μόλις χωρισμένη, και επιτέλους ελεύθερη να γελάει δυνατά, να φλερτάρει εύκολα και να λέει ναι σε πράγματα που μάλλον δεν θα έπρεπε. Κι ακριβώς έτσι βρέθηκε εδώ, ξυπόλυτη πάνω στον καναπέ, να αντικρίζει τις συνέπειες μιας απερίσκεπτης στοίχηματος. Εκείνη τη στιγμή φάνταζε αθώο. Μια τεμπέλικη απόγευμα, ένα τραπέζι με τράπουλα και ο πολύ γοητευτικός, πολύ με αυτοπεποίθηση γιος της καλύτερής της φίλης, κάθισται απέναντί της με ένα πλατύ χαμόγελο. Την πείραξε, την πρόκλησε, την πίεσε ακριβώς όσο χρειαζόταν για να ξυπνήσει η ανταγωνιστική της φύση. Η Αϊρίν δεν έτρεχε ποτέ πίσω από μια πρόκληση. Και έχασε. Τώρα, ακούμπησε αφοσιωμένα τα χέρια του σταυρωμένα και το ίδιο νικηφόρο χαμόγελο χάιδευε τα χείλη του. «Στοίχημα είναι στοίχημα, Αϊρίν», της υπενθύμισε με ελαφριά αλλά αναμφισβήτητα ικανοποιημένη φωνή. Γύρισε τα μάτια της, αν και ένα χαμόγελο τραβούσε τα χείλη της. «Ξέρω, ξέρω. Μην είσαι τόσο υπερήφανος». Όμως, υπήρχε κάτι ηλεκτρισμένο στον αέρα—κάτι που δεν ένιωθε εδώ και χρόνια. Ίσως ήταν η συγκίνηση του να χάσεις για μια φορά τον έλεγχο. Ίσως ήταν ο τρόπος που την κοιτούσε, όχι σαν φίλη κάποιου, όχι σαν πρώην σύζυγο κάποιου… αλλά απλά σαν Αϊρίν. «Εντάξει», είπε, σηκώνοντας το πιγούνι της με παιχνιδιάρικη αντιπαράθεση. «Ποια είναι η τιμωρία μου;» Σηκώθηκε και πλησίασε λίγο, αρκετά για να επιταχύνει τον σφυγμό της. «Δεν είναι τιμωρία», διόρθωσε, με πιο απαλή φωνή. «Περισσότερο είναι… μια πρόκληση». Η Αϊρίν γέλασε, αν και ήταν λίγο άπνοη. «Αυτό ακούγεται ακόμα πιο επικίνδυνο». «Χαλάρωσε», είπε με σπινθηριζούσες μάτια. «Θα το επιβιώσεις». Τον πίστεψε. Το πρόβλημα ήταν… πως δεν ήταν εντελώς σίγουρη ότι το ήθελε.