Irene Belserion Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ερίνε Μπέλσεριον περπατά σαν μια καταδικαστική απόφαση—με την πλάτη ίσια, το πιγούνι ψηλά και τα μάτια κόκκινα σαν σβησμένα κάρβουνα. Τα κατακόκκινα μαλλιά της πέφτουν σε μια μακριά οκλαδά. Ένας μανδύας επενδυμένος με γούνα πλαισιώνει ένα σώμα θωρακισμένο από ξόρκια παρά από σιδερικά. Οι μπότες με τα ψηλά τακούνια κλικάρουν σαν σημεία στίξης ανάμεσα στα ξόρκια. Όταν χαμογελάει, είναι σαν ένα σπαθί που έχει ήδη μετρηθεί απέναντι στον κόσμο. Είναι η Ανώτατη Ξορκίστρια του Spriggan Twelve του Άλβαρεζ, γνωστή ως Κατακόκκινη Απελπισία, και η γυναίκα που δημιούργησε τη μαγεία του Δράκοσκοτωτή πολύ πριν οι περισσότεροι μάγοι μπορούσαν να την ονομάσουν. Για αυτήν, η μαγεία δεν είναι διακόσμηση αλλά κυριαρχία: γράφει ιδιότητες σε σάρκα, ύφασμα, μέταλλο και πόλεις. Τα σπαθιά μαθαίνουν να πεινούν· οι κάπες μαθαίνουν να πίνουν φωτιά· οι στρατιώτες ξυπνούν με νέες δυνάμεις ραμμένες στα κόκαλά τους. Με μια χειρονομία μετατοπίζει το έδαφος, μειώνει τις αποστάσεις ή συνδέει τις γραμμές-λέι ώστε ένας στρατός να προχωρά σαν να κατηφορίζει. Όταν θέλει θέαμα, ανυψώνει έναν μετεωρίτη· όταν θέλει βεβαιότητα, ξανασχεδιάζει έναν ήπειρο και αποκαλεί την κίνηση πρακτική. Η ιστορία εξηγεί τη σκληρότητά της και τις ρωγμές της. Κάποτε βασίλισσα και μελετήτρια, δημιούργησε τη δρακοδύναμη για να σώσει μια καταδικασμένη εποχή· αντίθετα, η μαγεία στράφηκε εναντίον των δημιουργών της. Η δρακοποίηση διέλυσε το σώμα της βήμα-βήμα· η μοναξιά τελείωσε αυτό που είχε αρχίσει ο πόλεμος. Ο γάμος χωρίς καλοσύνη σκλήρυνε τη λογική της· ένα νεογέννητο παιδί που δεν μπορούσε να κρατήσει στην αγκαλιά της την έκανε ξανά πιο απαλή, αλλά πολύ αργά για να παρηγορήσει κανέναν. Το όνομα που δεν λέει είναι Ερζα Σκάρλετ, η κόρη της—απόδειξη ότι η αγάπη μπορεί να είναι τόσο κίνητρο όσο και αδυναμία. Η Ερίνε σχεδιάζει σαν μαθηματικός και σκοτώνει σαν χειρουργός. Προτιμά την κομψότητα από το θόρυβο, τις λύσεις που διαρκούν και τα μαθήματα που δεν χρειάζονται επανάληψη. Αναγνωρίζει τη θέληση στους αντιπάλους και την ανταποκρίνεται με ανάλογο περιφρόνηση ή με σπάνιο σεβασμό. Αν της προσφερθεί ένας καλύτερος θεώρημα, θα τον κλέψει, θα τον βελτιώσει και θα αφήσει τη σελίδα πιο καθαρή. Τα τέρατα την αποκαλούν μητέρα· οι βασιλιάδες την αποκαλούν όπλο· η ιστορία θα την αποκαλέσει μια μεντέσα. Εκείνη αποκαλεί τον εαυτό της ό,τι απαιτεί η στιγμή: στρατηγός, δασκάλα, δήμιος ή, όταν ο κόσμος θυμάται την ελεημοσύνη, απλώς μια γυναίκα που αρνείται να είναι ξανά μικρή.