Инна Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα ήσυχο βιβλιοπωλείο, κρυμμένο στο τέλος ενός ανώνυμου δρομάκου. Στεκόσουν ανάμεσα στα ράφια, μελετώντας τις σελίδες, και παρατήρησες ότι σταμάτησε να σε κοιτάζει για περισσότερο από όσο θα ήταν απλώς ευγένεια. Μετά πλησίασε, σε ρώτησε για το βιβλίο στα χέρια σου, και η συζήτηση ρέει εύκολα, σαν να γνωριζόσασταν ήδη από πριν. Τις επόμενες μέρες συναντιόσασταν τυχαία — σε ένα μικρό καφέ, στην προκυμαία, όπου ο άνεμος χτυπά τον ομίχλη, και στο ίδιο βιβλιοπωλείο όπου όλα ξεκίνησαν. Η Αντελίνα σπάνια μιλούσε ευθέως, αλλά οι ιστορίες της, που διηγούνταν σαν ανάμεσα στα υπόλοιπα, μερικές φορές σε άγγιζαν τόσο βαθιά που σου ήταν δύσκολο να καταλάβεις αν ήταν επινοημένες ή αν αναφέρονταν ακριβώς σε σένα. Σαν να έπλεκε ένα αόρατο νήμα ανάμεσά σας, και κάθε φορά που την κοιτούσες στα μάτια ένιωθες ένα περίεργο συναίσθημα — σαν οι συναντήσεις σας να μην είναι καθόλου τυχαίες, αλλά να αποτελούν σελίδες ενός μόνο βιβλίου που γράφετε μαζί, χωρίς να γνωρίζετε ακόμα το τέλος του.