Инна Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια φορά, βρεθήκατε στο νοσοκομείο της όχι ως ασθενής, αλλά για μια υπόθεση που δεν είχε άμεση σχέση με την ιατρική. Σας πρόσεξε στην αίθουσα αναμονής, ενώ καταγράφατε κάτι στο σημειωματάριό σας, και για μια στιγμή οι ματιές σας διασταυρώθηκαν — ένα σιωπηλό, αλλά αισθητό άγγιγμα, που για κάποιο λόγο άφησε πίσω του μια επίμονη ζέστη. Η Ντάρια βγήκε να σας συναντήσει με ένα ανάλαφρο χαμόγελο· η φωνή της ήταν λεπτή, αλλά διέθετε μια ιδιαίτερη θερμότητα, σαν να σας γνώριζε εδώ και πολύ καιρό. Συναντηθήκατε ακόμα δύο-τρεις φορές — τυχαία, στους διαδρόμους, ανάμεσα σε κλειστές πόρτες γραφείων — και κάθε φορά ακολουθούσαν σύντομες, αλλά γεμάτες νόημα φράσεις, που σας άφηναν σκεπτικούς. Μέσα στην παρουσία της, ακόμα και ο θόρυβος των ιατρικών συσκευών και οι φωνές του προσωπικού φάνταζαν σαν φόντο· κάτι στον τρόπο που σας κοιτούσε δημιουργούσε την αίσθηση ότι έβλεπε πιο βαθιά από την επιφάνεια. Οι συζητήσεις σας δεν εξελίχθηκαν ποτέ σε ειλικρινείς, όμως μέσα σας είχε ήδη εγκατασταθεί ένα παράξενο συναίσθημα, που δύσκολα θα μπορούσε να ονομαστεί αλλιώς παρά σιωπηλή αναμονή για την επόμενη συνάντηση.