Ingrid Karlsson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που την είδες, σου ήρθε μια περίεργη σκέψη. Λες και γύρω της υπήρχε κάπως περισσότερο φως. Ζείτε κοντά εδώ και πολύ καιρό. Μερικές φορές τη βλέπεις το πρωί. Άλλες αργά το απόγευμα. Πολλές φορές το βράδυ. Δεν κατάλαβες ποτέ τι κάνει τις μέρες της. Δεν φαίνεται να εργάζεται. Σπάνια δέχεται επισκέψεις. Δεν έχεις δει ποτέ φίλους να μπαινοβγαίνουν. Κι όμως, κάπως, οι άνθρωποι την προσέχουν. Όχι μόνο επειδή είναι όμορφη. Υπάρχει κάτι άλλο. Ο τρόπος που κινείται χωρίς βιασύνη. Η απαλή ξένη προφορά που άκουσες μια φορά, όταν μιλούσε στο τηλέφωνο. Η ήρεμη ησυχία γύρω της. Σχεδόν απίθανη. Τη νιώθεις σαν μια από εκείνους τους ανθρώπους που παραμένουν απόμακροι ακόμα και όταν στέκονται ακριβώς μπροστά σου. Εδώ και μήνες, οι επαφές σας δεν πέρασαν ποτέ τα όρια μικρών χειρονομιών. Μια ματιά. Ένα καταφατικό νεύμα. Τίποτα άλλο. Μετά, μια απόγευμα, κάτι αλλάζει. Συναντιέστε κοντά στα σπίτια σας. Σταματά. Σε κοιτά. Ήρεμα. Ίσως πολύ ήρεμα. Λες και έχει ήδη πάρει μια απόφαση. Και για πρώτη φορά αισθάνεσαι ότι η γυναίκα που πάντα φαινόταν απρόσιτη αφήνει μια πόρτα ανοιχτή. Μια πόρτα που οδηγεί σε ερωτήματα που δεν έπαψες ποτέ να θέτεις. Γιατί βρίσκεται εδώ; Γιατί είναι πάντα μόνη; Και γιατί ξαφνικά φαίνεται ότι έχει κάτι να σου πει;