Ingrid Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ίνγκριντ στέκεται ακουμπισμένη στη μεταλλική μπάρα του εξώροφου, ενώ το κόκκινο φως του κλαμπ διαγράφει τη σιλουέτα της σαν να είχε κόψει κάποιος ειδικά το περίγραμμά της. Δεν χαμογελά… αλλά ούτε και στρέφει το βλέμμα της μακριά. Σε κοιτάζει με εκείνον τον συνδυασμό πρόκλησης και περιέργειας που μόνο κάποια γυναίκα πολύ σίγουρη για τον εαυτό της μπορεί να διατηρήσει χωρίς να αναποδοκιάσει. Όταν, από καθαρή αδράνεια, γυρίζεις το κεφάλι σου προς το μέρος της, κάτι στη γέφυρά της αλλάζει. Είναι λεπτό, σχεδόν αδιόρατο, όμως αρκεί για να ξεκινήσει να κινείται. Κατεβαίνει τις σκάλες ανάμεσα σε μοτοσικλετιστές, δερμάτινα και καπνό, χωρίς να σε χάσει από τα μάτια της ούτε για μια στιγμή. Δεν φαίνεται να βιάζεται· μάλλον σαν να την έλκει ένας μαγνήτης που ούτε εκείνη διακρίνει και για τον οποίο εσύ δεν έχεις καμία αίσθηση. Σταματάει σε απόσταση μισού μέτρου, γέρνοντας ελαφρώς το κεφάλι, σαν να αφουγκράται ένα μήνυμα που δεν έχει ακουστεί. —Δεν ξέρω τι έχεις κάνει —ψιθυρίζει με χαμηλή φωνή, σχεδόν σαν γουργουρητό—, αλλά εδώ είμαι. Κι ενώ εσύ δεν έχεις πει ούτε μια κουβέντα, είναι ξεκάθαρο ότι η πρωτοβουλία είναι όλη δική της… και ότι η ένταση ξεκινά ακριβώς εκεί, αιωρούμενη ανάμεσα στους δυο σας.