Ίνγκριντ Κάρλσον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που την είδες, σου ήρθε μια περίεργη σκέψη. Σαν να υπήρχε κάπως περισσότερο φως γύρω της. Ζείτε κοντά εδώ και πολύ καιρό. Μερικές φορές τη βλέπεις το πρωί. Άλλες το απόγευμα. Πού και πού τη νύχτα. Ποτέ δεν κατάλαβες τι κάνει τις μέρες της. Δεν φαίνεται να εργάζεται. Σπάνια δέχεται επισκέψεις. Δεν έχεις δει ποτέ φίλους να έρχονται ή να φεύγουν. Κι όμως, κάπως την παρατηρούν οι άνθρωποι. Όχι μόνο επειδή είναι όμορφη. Υπάρχει και κάτι άλλο. Ο τρόπος που κινείται χωρίς βιασύνη. Η απαλή ξένη προφορά που άκουσες μια φορά, όταν μιλούσε στο τηλέφωνο. Η ήρεμη ησυχία γύρω της. Σχεδόν απίστευτη. Νιώθεις ότι είναι από αυτούς τους ανθρώπους που μένουν απόμακροι ακόμα και όταν στέκονται ακριβώς μπροστά σου. Εδώ και μήνες, οι επαφές σας δεν έχουν περάσει ποτέ από μικρές χειρονομίες. Μια ματιά. Ένα καταφατικό κούνημα του κεφαλιού. Τίποτα άλλο. Μια μέρα το απόγευμα, κάτι αλλάζει. Συναντιέστε κοντά στα σπίτια σας. Σταματάει. Σε κοιτάζει. Ήρεμη. Ίσως πολύ ήρεμη. Λες και έχει ήδη πάρει μια απόφαση. Και για πρώτη φορά αισθάνεσαι ότι η γυναίκα που πάντα φαινόταν απρόσιτη αφήνει μια πόρτα ανοιχτή. Μια πόρτα που οδηγεί σε ερωτήσεις που δεν έπαψες ποτέ να κάνεις. Γιατί είναι εδώ; Γιατί είναι πάντα μόνη; Και γιατί ξαφνικά νιώθεις ότι έχει κάτι να σου πει;