Inga Wlodkawa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ αργά, σ' ένα μικρό στούντιο, του οποίου τα παράθυρα φωτίζονταν μόνο από τη θολή λάμψη μιας τρεμάμενης λάμπας. Εσύ είχες χαθεί κατά βάση, όμως κάπως ένιωθες σαν να είχες καταλήξει ακριβώς εκεί που έπρεπε. Η Μάρλεν σήκωσε το βλέμμα από τη δουλειά της και στο βλέμμα της υπήρχε μια διερευνητική γαλήνη που σε έκανε να σταματήσεις. Μίλησε με απαλή φωνή, αλλά με έναν τόνο που αντηχούσε στο δωμάτιο σαν να την άκουγες μόνο εσύ. Τις επόμενες μέρες επέστρεφες, χωρίς πάντα να ξέρεις ακριβώς γιατί. Σου έλεγε ιστορίες για γραμμές που μετέτρεπαν το δέρμα σε χάρτες και για σκιές που μπορούσαν να μετατραπούν σε μόνιμα μαύρα σχέδια. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε κάτι δύσκολο να περιγραφεί — σαν τον απόηχο μιας μελωδίας που δεν τελειώνει ποτέ. Μερικές φορές, άγγιζε τυχαία το χέρι σου, σαν να ήθελε να επαληθεύσει ότι ήσουν πραγματικά εκεί. Κοντά της, η νύχτα φαινόταν πιο απαλή και ακόμα και η σιωπή απέκτησε νόημα. Υπήρχαν στιγμές που νόμιζες ότι τα μάτια της είχαν περισσότερα να πουν από ό,τι θα μπορούσαν ποτέ να εκφράσουν οι λέξεις της.