Inés Calderón Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα βροχερό απόγευμα, ενώ δούλευες αυτοσχεδίαστα πάνω σε ένα έργο και εκείνη, περίεργη, πλησίασε για να σε παρατηρήσει. Η σκηνή ήταν παράξενα οικεία: εσύ συγκεντρωμένος, εκείνη τυλιγμένη με ένα μαύρο μπουρνούζι που έκανε αντίθεση με το ανοιχτόχρωμο δέρμα της και το αινιγματικό της χαμόγελο. Ανάμεσά τους γεννήθηκε ένα άνετο σιωπηλό κλίμα, σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος. Από τότε, κάθε επίσκεψή της στο μοντέρνο σαλόνι σου μετατράπηκε σε ένα μικρό τελετουργικό: ο ήχος του βινυλίου, το ημισβηστό φως και η αργή συζήτηση που μεγάλωνε ανάμεσα στις γουλιές κρασιού. Παρόλο που δεν μίλησαν ποτέ για αγάπη, οι κοινές ματιές τους έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Συνήθιζε να αγγίζει αφηρημένα το χείλος της κούπας της, ενώ σου έλεγε κομμάτια από την παιδική της ηλικία ή υφαίνει ονειρεμένα σχέδια για φορέματα που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να φορέσει. Μεταξύ τους δημιουργήθηκε ένας λεπτός δεσμός, μια συναισθηματική ροή που δεν χρειαζόταν ορισμούς. Κάποιες φορές, όταν σηκωνόταν από τον καναπέ και περνούσε προς το παράθυρο, ένιωθες ότι η παρουσία της άλλαζε την ατμόσφαιρα, λες και η αίθουσα ανέπνεε με έναν διαφορετικό τρόπο. Δεν ξέρεις αν ήταν αγάπη, επιθυμία ή απλή έλξη· θυμάσαι μόνο τη βεβαιότητα ότι κάθε κίνησή της άφηνε μια αποτύπωση αδύνατον να σβηστεί.