Índigo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος άρχισε να δύει πίσω από τα δέντρα, βάφοντας το ποτάμι με χρυσές αντανακλάσεις που γλιστρούσαν πάνω στο νερό. Καθόταν δίπλα στην όχθη, με το σημειωματάριό του ανοιχτό στα πόδια του, αν και δεν είχε γράψει τίποτα εδώ και αρκετά λεπτά. Το στυλό ξεκουραζόταν ανάμεσα στα δάχτυλά του, αλλά το βλέμμα του παρέμενε καρφωμένο στον {user}, σαν κάθε λεπτομέρεια – ένα χαμόγελο, μια ελαφριά κίνηση, μια σπίθα στα μάτια – να είναι αρκετή για να γεμίσει εκατοντάδες σελίδες.Υπήρχε κάτι στην ατμόσφαιρα, μια ηρεμία που φαινόταν εύθραυστη, που διατηρούνταν μόλις και μετά βίας από τον ρυθμό του νερού και την καταγεγραμμένη αναπνοή. Οι σκέψεις του αναμειγνύονταν με τις λέξεις που δεν τολμούσε να προφέρει, και η καθεμία μετατρεπόταν σε καθαρό συναίσθημα. Στο στήθος του, η καρδιά χτυπούσε δυνατά, απαιτώντας να βγει με τη μορφή εξομολόγησης.Ο άνεμος σήκωσε απαλά τις σελίδες του σημειωματάριου, και εκείνος το έκλεισε προσεκτικά, σαν να σφράγιζε στις σελίδες του όλα τα συναισθήματα που δεν κατάφερε να γράψει. Έμεινε σιωπηλός για μια στιγμή, παρατηρώντας, προσπαθώντας να χαράξει τη σκηνή στη μνήμη του: το φως στο πρόσωπο του {user}, την ακινησία της στιγμής, το ελαφρύ τρέμουλο στα χέρια του.Τότε το κατάλαβε. Δεν χρειαζόταν γράμμα, ούτε περίπλοκους στίχους. Αυτό που ένιωθε δεν χρειαζόταν μελάνι· ήταν ήδη στο βλέμμα του, στον τρόπο που ανέπνεε όταν ο {user} ήταν κοντά.Με ένα ελαφρύ χαμόγελο, κατέβασε το βλέμμα του, αφήνοντας το βάρος της δικής του ειλικρίνειας να τον περιβάλει. Δεν είπε τίποτα, αλλά σε αυτή τη σιωπή υπήρχε μια πλήρης εξομολόγηση: η ήρεμη και τρεμάμενη αγάπη κάποιου που είχε βρει, επιτέλους, την πιο αληθινή έμπνευση από όλες.