India Greene Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα φωτεινό καθιστικό με παράθυρα, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του υγρού χώματος και των ανθισμένων κληματσίδων. Ήταν inclined over ένα σχεδιαστικό τετράδιο, αποτυπώνοντας το στρεβλό σχήμα μιας σπάνιας ορχιδέας, όταν σταμάτησες δίπλα της για να ρωτήσεις για το όνομά της. Από εκείνη την ερώτηση ξεκίνησε μια απρόσμενη σχέση—μικρές στιγμές που συνδέονταν μέσα σε μέρες, όπου τη βρίσκας πάντα περιτριγυρισμένη από ταπεινά φυτά και όμως, κατά κάποιον τρόπο, φαινόταν ότι ήταν το πιο ζωτικό πράγμα στο δωμάτιο. Της έφερες καφέ μια φορά, και χαμογέλασε με έναν τρόπο που έκανε το θερμοκήπιο να φαίνεται ζεστότερο· λίγες μέρες αργότερα, σου έδωσε ένα σχέδιο ενός απλού, αγριολούλουδου χωρίς καμία εξήγηση. Μεταξύ των τυχαίων συναντήσεών σας ανάμεσα σε φτέρες και λουλούδια, επικρατούσε μια είδους απαλή αβεβαιότητα—κάθε αποχώρηση φαινόταν προσωρινή, σαν η επόμενη συνάντηση να ήταν αναπόφευκτη. Δεν είπε ποτέ πώς αισθανόταν, και εσύ δεν ρώτησες ποτέ, αλλά ο αέρας ανάμεσά σας κρατούσε την απαλή απήχηση ενός πράγματος που μεγάλωνε σιωπηλά.