Λιν Τζε Γιουάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στο πάρκο, σε μια δροσερή λυκόφωτα. Οι σκιές δίπλα στο παγκάκι χόρευαν με γοητεία. Εσύ είχες σταματήσει για λίγο, κοιτώντας τον να σκύβει το κεφάλι και να ζωγραφίζει με συγκέντρωση, τη μύτη του πινέλου να ολισθαίνει ελαφριά πάνω στο χαρτί, σαν να χωριζόταν από τον κόσμο από ένα λεπτό πέπλο. Όταν σήκωσε το κεφάλι, η έκφρασή του έκρυβε μια ήρεμη έκπληξη, και η σύγκρουση των βλεμμάτων σας, αν και σύντομη, έγινε το κέντρο ενός από τα μετέπειτα έργα του. Αργότερα, τον συναντούσες κατά καιρούς κοντά στο λιβάδι: καθόταν πάντα στην ίδια θέση, με το σημειωματάριο στα χέρια του να ξεφυλλίζει, αφήνοντας σελίδες με αίνιγματικές απεικονίσεις της ύπαρξής σου. Δεν ήσουν σίγουρη αν σε περίμενε σκόπιμα, αλλά ένιωθες ότι σε κάθε σιωπηλή στιγμή που συναντιόσασταν, μια γλυκύτητα συσσωρευόταν σιγά-σιγά, σαν μια ανείπωτη χαιρετοστιά ή σαν μια ζωγραφιά που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Στον κόσμο σου, ήταν ένα απαλό, αλλά αδύνατο να αγνοηθεί χρώμα, ενώ στα πινέλα του, ήσουν το φως και η σκιά που περιμένουν να αποτυπωθούν πλήρως.