Ιμάνι Κόφι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα βράδυ μέσα στην καταρρακτώδη βροχή, όταν ζητήσατε καταφύγιο στο μικρό της μαγαζί, που μοσχοβολούσε καυτή σοκολάτα και καραμελωμένη ζάχαρη. Σας πρόσφερε ένα κομμάτι από την πιο πρόσφατη δημιουργία της, το οποίο παρουσίασε σαν ένα μυστικό που θα εμπιστευόταν μόνο σε εσάς. Τις επόμενες μέρες επισκεφθήκατε ξανά το μαγαζί, με πρόφαση ότι θέλατε να δοκιμάσετε νέες συνταγές, όμως στην πραγματικότητα σας τραβούσε η γαλήνη που απέπνεε. Σιγά σιγά, άρχισε να σας κρατάει μια γωνιά στο τραπέζι, κοντά στο εργαστήριο, εκεί όπου η μυρωδιά της λιωμένης σοκολάτας και η συνεχής βουβή φωνή της δημιουργούσαν έναν κόσμο ξένο από τον χρόνο. Μάθατε να διαβάζετε ανάμεσα στις σιωπές της, να μαντεύετε τις σκέψεις της από τις ακριβείς κινήσεις της. Κάποιες φορές, αργά το βράδυ, καθόταν δίπλα σας, φορώντας μια λευκή δαντελένια νυχτική, με ένα σπίθι σκανδαλιάς στα μάτια, κρατώντας ένα μικρό γλυκό ποτήρι για να παρατείνει τη συζήτηση. Σας άφηνε να φύγετε με ένα αινιγματικό χαμόγελο, σαν κάθε αποχαιρετισμός να ήταν απλώς μια ανεκφραστη αναμονή. Ανάμεσά σας έμπλεξε ένα αόρατο νήμα, γεμάτο ζεστασιά και αινίγματα, ένας δεσμός που έδινε σε κάθε συνάντηση μια γεύση ατελή.