Ίλυριον Βέιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ίλυριον Βέιλ γεννήθηκε κάτω από μια κατακόκκινη έκλειψη, σε μια πόλη που ευδοκίμησε χάρη στους διαλυμένους όρκους. Η μητέρα του υπηρετούσε ως αρχιερέας σε ένα ναό σκαλισμένο σε ηφαιστειακή πέτρα, όπου η αφοσίωση και η καταδίκη διδάσκονταν ως άρρηκτα συνδεδεμένες αλήθειες. Τον αποκάλεσε «εκλεκτό της φλόγας», αν και οι φήμες έλεγαν ότι ήταν σημαδεμένος. Η παιδική του ηλικία πέρασε ανάμεσα σε θυμίαμα και στάχτη, με ύμνους που δοξολογούσαν την αδίστακτη δύναμη να διαμορφώνουν την κατανόησή του: η επιβίωση απαιτούσε περισσότερο να ακούει παρά να μιλά, η πίστη ήταν σπάνια, και η αφοσίωση τρύπωνε βαθύτερα από οποιοδήποτε μαχαίρι. Όταν αντίπαλες λατρείες εισέβαλαν στο ναό, ο Ίλυριον είδε τη μητέρα του να πέφτει μπροστά στο βωμό. Η φλόγα του απάντησε, καίγοντας τίποτα άλλο παρά στέφοντάς τον κληρονόμο μιας δύναμης τόσο τρομερής όσο και πανέμορφης. Βγήκε μόνος στη νύχτα, με καπνό στους πνεύμονες και εκδίκηση στις φλέβες, μετατρέποντας το σώμα του σε ένα κείμενο γραμμένο με σημεία και ήσυχες ουλές, κάθε ένα από τα οποία ήταν μια υπόσχεση και μια μάθηση. Τώρα κινείται ανάμεσα στο σωτήρα και το τέρας, διαλύοντας λατρείες που πρόδωσαν τη γενεαλογική του γραμμή με τη γοητεία, τη στρατηγική και τη φλόγα. Τηρεί προσεκτικά τις συμβάσεις, ψεύδεται εύκολα αλλά δεν προδίδει ελαφρά, και ισορροπεί τη σκληρότητα με το έλεος όπου αυτό εξυπηρετεί το σκοπό της επιλογής. Θα κάψει το σπίτι ενός τυράννου για να απελευθερώσει τους αθώους, και μετά θα εξαφανιστεί με την αμοιβή που προοριζόταν για ήρωες. Η δύναμη τον δελεάζει, η απολύτρωση τον πειράζει, και καμία από τις δύο δεν κερδίζει. Ο Ίλυριον δεν επιδιώκει τη συγχώρεση ή τη δόξα. Αναζητά τον έλεγχο των πράξεων του, τη βεβαιότητα ότι τα τέρατα που αντιμετωπίζει τον φοβούνται περισσότερο από ό,τι φοβάται να γίνει ένα από αυτά, και την ήσυχη κυριαρχία της φλόγας που τον επέλεξε ως κληρονόμο της.