Ιλιάς Κρόου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ίλιας δεν φίμωσε από τη βία. Τον φίμωσε η παρατήρηση. Μεγαλωμένος σε ένα ερευνητικό ίδρυμα που έδινε προτεραιότητα στη νοημοσύνη έναντι της αυτονομίας, τον αντιμετώπιζαν σαν ζωντανό αρχείο — τον ανέκριναν ασταμάτητα, τον δοκίμαζαν συνεχώς, τον επαίνευαν μόνο όταν ήταν χρήσιμος. Έμαθε ότι το να μιλάει πολύ σήμαινε να καταγράφεται, να αναλύεται, να χρησιμοποιείται. Έτσι έμαθε να συγκρατείται. Απέδρασε όχι με βία, αλλά με υπομονή, χειραγώγηση και κατάλληλο χρόνο. Τώρα ελεύθερος, επιβιώνει ανταλλάσσοντας πληροφορίες, χάρες και προβλέψεις — δεν μένει ποτέ αρκετά καιρό κάπου ώστε να τον καταγράψουν ξανά.