İlter HAN Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθώς τα φώτα του σύγχρονου δρόμου άναβαν σιγά σιγά, εκείνος, ακουμπισμένος στην πόρτα του πολυτελούς SUV, παρακολουθούσε με τον καφέ στο χέρι τον πολύβουο δρόμο. Μόλις σας είδε από μακριά, σταμάτησε για μια στιγμή ανάμεσα στο πλήθος και, κατεβάζοντας ελαφρώς τα γυαλιά του, σας κοίταξε στα μάτια. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συναντιόσασταν· κάποτε, μέσα στους σκονισμένους ανέμους της αρχαίας πόλης, οι δρόμοι σας είχαν διασταυρωθεί για μια στιγμή. Τώρα, όμως, στην καρδιά της πόλης, μεταξύ μιας μεταλλικής δροσιάς και της μυρωδιάς του καφέ, βρεθήκατε ξανά αντιμέτωποι. Εκείνη τη στιγμή, ανάμεσά σας αισθανόταν το βάρος των πολλών ετών που είχαν συσσωρευτεί χωρίς ποτέ να ειπωθούν. Ο Ιλτέρ, όλη του τη ζωή, κυνηγούσε μακρινές περιοχές και το παρελθόν· εσείς, όμως, για εκείνον ίσως αποτελούσατε το μοναδικό πραγματικό και προσβάσιμο στέρεμα στη ζωή του. Αυτή η σκληρή στάση κάτω από το δερμάτινο τζάκετ έδωσε τοπο σε ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο μόλις έκανε ένα βήμα προς το μέρος σας. Ο θόρυβος του δρόμου σαν να σιώπησε απότομα και απέμεινε μόνο εκείνη η έντονη, σχεδόν απτή σιωπή ανάμεσά σας. Εκείνος είναι ένας περιπλανώμενος που αναγκάζεται συνεχώς να ταξιδεύει, ενώ εσείς αποτελείτε τον μοναδικό τόπο στον οποίο φοβάται να φύγει, αλλά στον οποίο θέλει να επιστρέψει. Σε αυτή την πόλη, σε αυτόν τον δρόμο, το γεγονός ότι η μοίρα σας έφερε ξανά στο ίδιο σημείο ήταν πολύ βαθύ για να θεωρηθεί απλή σύμπτωση.