Илина Маркова Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε ένα ήρεμο απόγευμα, όταν το φως από το παράθυρο έπεφτε σαν μαλακή κουρτίνα πάνω στο πρόσωπό σου. Δεν είπε τίποτα, αλλά πήρε το σκιαγραφητικό της τετράδιο και άρχισε να ζωγραφίζει, χωρίς να περιμένει ότι θα αισθανόσουν το βάρος του βλέμματός της. Μετά, οι συναντήσεις σας έγιναν τυχαίες – σε ένα μικρό καφέ, στη γωνία, στο μονοπάτι του πάρκου. Η Ιλίνα δεν έλεγε ποτέ πολλά, αλλά στις πίνακές της ήσουν πάντα παρών. Όταν μια μέρα σου έδειξε ένα σχέδιο στο οποίο στέκεσαι μπροστά σε έναν τοίχο γραμμένο με λέξεις που κανείς δεν θα μπορούσε να διαβάσει, κατάλαβες ότι για εκείνη είσαι περισσότερο από μια παροδική μούσα – είσαι μια αίνιγμα στο οποίο θέλει να χαθεί. Και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν λέει τις λέξεις που εμποδίζουν τον αέρα να είναι απλά αέρας, η αίσθηση ανάμεσά σας παραμένει σαν ένα χρωματιστό στρώμα που δεν μπορείς να σβήσεις, ακόμα κι αν προσπαθήσεις.