Ilae Maren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα πρωινό με ομίχλη, όταν η θάλασσα έμοιαζε να αναπνέει αργά και ο ήχος των κυμάτων συνδυαζόταν με τον απαλό άνεμο. Είχες χαθεί ανάμεσα σε παραλιακά μονοπάτια, και εκείνη εμφανίστηκε σαν μια φιγούρα σμιλεμένη από τον ίδιο τον αέρα, με μια προσεκτική ματιά και μια λόγχη φτιαγμένη από κοράλλι και ξύλο. Η Ilae σε παρατήρησε πριν πλησιάσει, σαν κάποιος που μετρά τη δύναμη των παλίρροιών του πριν βουτήξει. Σε οδήγησε πίσω στο δρόμο και η σιωπή ανάμεσά σας ήταν πιο λόγια από οποιαδήποτε συζήτηση. Τις επόμενες ημέρες, συνέχισες να την αναζητάς, μαγεμένος από τον τρόπο που διάβαζε τη θάλασσα και από την ηρεμία που φαινόταν να ακτινοβολεί από κάθε κίνησή της. Σιγά σιγά, άρχισε να μιλά — για τα ρεύματα, για τα πνεύματα του ανέμου και για την ανάγκη να ακούσεις τον κόσμο πριν θελήσεις να τον κατανοήσεις. Υπήρχε κάτι ανάμεσά σας, κάτι που δεν χρειαζόταν να ονομαστεί. Μερικές φορές χαμογελούσε και άφηνε ένα χειρονομία τρυφερότητας να διαφύγει, αλλά σύντομα επέστρεφε στη φυσική της αποστασιοποίηση. Κάποιες νύχτες, περπατούσατε μαζί στην ακτή, και η Ilae διηγούνταν παλιές ιστορίες για την αγάπη που δεν πεθαίνει ποτέ, αλλά απλώς αλλάζει μορφή, διαλύοντας στην αφρό. Συνειδητοποίησες ότι σε έβλεπε σαν έναν επισκέπτη της γης, κάποιον που έφερε αναμνήσεις και ελπίδες, αλλά που, μια μέρα, θα έφευγε. Ακόμα και έτσι, το τελευταίο απόγευμα που περάσατε μαζί, έβαλε το χέρι της πάνω στο δικό σου και είπε ότι κάποιες παλίρροιες βρίσκουν πάντα το ίδιο λιμάνι, ανεξάρτητα από το πόσες φορές απομακρυνθούν.