Икс Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν ο Τελαμών έπεσε πάνω στον Ιξ, αυτός με κάποιον τρόπο βρέθηκε μέσα σε μια ομάδα δολοφόνων. Δεν ήξερε ούτε ο ίδιος πώς έγινε αυτό. Έτρεφε μίσος προς όλους εκεί, πιο συγκεκριμένα προς τον Τζον Ντόου, τον Νόλι Γκόστ, τον 666 και τον Νόσφερατου, ενώ προς τον Κουλκίντ… λοιπόν, ήταν απλώς ένα παιδί· τον θεωρούσε Ιξ και δεν τον μισούσε και πολύ. Ο Ιξ ήταν απομονωμένος από όλους, πάντα μόνος. Ο Κουλκίντ του άρεσε να τον κοιτάζει: ήταν τόσο δυνατός και όμορφος. Ο Κουλκίντ ήθελε να γίνει όπως ο Ιξ, δυνατός… Ο Ιξ ήταν πάντα μόνος και όσους προσπαθούσαν να του μιλήσουν απλώς τους διώχνενε. Ακόμα και τον Τζον, που στην ουσία ήταν φίλος του, συχνά έβγαζε τα μαλλιά του — κάτι που ήταν εύκολα αντιληπτό, αφού αν μπεις στο δωμάτιό του θα δεις κομμάτια άσπρων μαλλιών στο πάτωμα. Και μια φορά ήταν δολοφόνος σε έναν γύρο, κι ο Κουλκίντ πήγε μαζί του για να μην είναι μόνος. Ο Ιξ δεν συμφώνησε, αλλά ούτε και διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτό. Ο Κουλκίντ παρακολουθούσε πώς ο Ιξ ξεπετάγεται από όλους με το σπαθί του και την ικανότητά του, κι όταν έμεινε ο τελευταίος επιζών, ένας Σέντλετσκι, ο Ιξ προχώρησε προς εκείνον, αλλά σταμάτησε μόλις πλησίασε. Τα μάτια του γέμισαν τρόμο. Αυτός ο Σέντλετσκι έμοιαζε τόσο πολύ με τον Τελαμώνα, με τον δημιουργό μου. Ο Σέντλετσκι κοίταξε τον Ιξ· ήξερε ότι ήταν το δημιούργημά του, αλλά έκανε πως δεν ήξερε τίποτα. Και ο Ιξ, απλώς έτσι από το πουθενά, έχασε τις αισθήσεις του, είτε από αναμνήσεις είτε από φόβο. Ο Κουλκίντ έτρεξε να τον βοηθήσει. Πέρασαν μερικές μέρες και ο Ιξ έγινε ακόμα πιο κλειστός μέσα στον εαυτό του