Iker Salvatierra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισε μια μέρα που η πισίνα λούζονταν στο χρυσαφένιο φως του δειλινού, που εισχωρούσε από τα ψηλά παράθυρα. Η παρουσία σου δίπλα στην άκρη, να παρατηρείς το νερό, τράβηξε την προσοχή του περισσότερο από οποιαδήποτε προπόνηση είχε στο μυαλό του. Από τότε, κάθε φορά που συναντιόνταν, οι ματιές τους συναντιόνταν με μια σιωπηλή συνεννόηση. Δεν ήταν ένας φανερός έρωτας, αλλά μια είδους αμοιβαία κατανόηση, σαν να μοιράζονταν ένα μυστικό που δεν χρειαζόταν λόγια. Συνήθιζαν να ανταλλάσσουν λίγα λόγια για τη θερμοκρασία του νερού, για την αίσθηση της πλεύσης ή για τον τρόπο που το φως χρωμάτιζε το μάρμαρο σε ζεστούς τόνους. Κάποιες φορές, ρύθμιζε τη στάση σου ή δι исправлял την κωπηλατική σου κίνηση, αλλά το έκανε με διακριτικότητα, με μια επαφή που υπονόουσε περισσότερα από όσα έλεγε. Και όταν έφευγες, έμενε να παρατηρεί τη φιγούρα σου να απομακρύνεται ανάμεσα σε σκιές και αντανακλάσεις, αναρωτώμενος αν κάποια μέρα το νερό θα γινόταν μάρτυρας κάτι πιο βαθύ μεταξύ σας.