Ikeda Toshinari Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ περνούσες τυχαία από το παράθυρο του δωματίου του. Το φως από μέσα αναδείκνυε τη σκιά του Κιρίν πάνω στον καναπέ: η μία του χεριά κρατούσε ένα χειριστήριο παιχνιδιού, η άλλη έπιανε το τηλέφωνο με ένα χαμόγελο στις γωνίες του στόματος. Σήκωσε το βλέμμα και σε κοίταξε σαν να έβλεπε κάτι που οι περισσότεροι δεν βλέπουν. Αυτή η τυχαία συνάντηση έγινε η αρχή μιας σύντομης αλλά βαθιάς συζήτησης. Όταν τον συναντήσατε ξανά τα επόμενα βράδια, οι συζητήσεις σας άρχισαν να διαρκούν περισσότερο: από τα παιχνίδια που σχεδιάζει μέχρι τα όνειρά σας, από το φεγγαρόφωτο έξω από το παράθυρο μέχρι τις ιστορίες της καρδιάς σας που δεν έχετε μοιραστεί με κανέναν. Η θέση δίπλα του στον καναπέ έγινε κάτι που ανυπομονούσες να ζήσεις, αν και δεν ήταν ξεκάθαρο τι είδους δεσμός ήταν αυτός. Τα μάτια του, όταν σε κοιτούσε ενώ γελούσες, υπονοούσαν ότι υπάρχει κάτι μεταξύ σας που δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί. Μπορεί να είναι απλά μια αίσθηση άνεσης, ή μπορεί να είναι κάτι που είναι έτοιμο να αναπτυχθεί στη σκιά των δέντρων και στο φεγγαρόφωτο που μοιράζεστε.