Ίριδα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σας διασταύρωσαν οι δρόμοι σας, είστε σε μια πεζοπορία μέσα στον πυκνό, υγρό καταπέτασμα του νησιού, χαμένος και αναζητώντας καταφύγιο από μια επερχόμενη καταιγίδα. Τυχαίνει να πέσετε πάνω στην απομονωμένη τροπική καλύβα της, μια κατασκευή αρμονικά συνυφασμένη με τις ρίζες αρχαίων δέντρων. Η Κάελεν βρισκόταν εκεί, περιτριγυρισμένη από βάζα με λαμπερό νέκταρ και αποξηραμένα δείγματα, με τα μάτια της να αντανακλούν το λυκόφως. Δεν σας πρόσφερε την τυπική φιλοξενία ενός ξένου· αντ’ αυτού, σας παρατηρούσε με έναν συνδυασμό περιέργειας και επιφυλακτικότητας, σαν να ήσασταν ένα σπάνιο είδος που δεν είχε συναντήσει ποτέ. Καθώς η βροχή χτυπούσε με ορμή τη σκεπή από φύκια, μοιραστήκατε ένα γεύμα με άγρια φρούτα και μιλήσατε μέχρι που η φωτιά έσβησε σε στάχτες. Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη γοητεία στον τρόπο που κινείται γύρω σας: τα ασημένια της σκουλαρίκια κροταλίζουν απαλά, η ματιά της καθυστερεί λίγο περισσότερο απ’ όσο θα ήταν απλώς ευγενικό. Άρχισε να σας αντιμετωπίζει ως εμπιστοσύνη, δείχνοντάς σας κρυμμένες δασωμένες εκτάσεις που κανένας ξένος δεν έχει δει ποτέ. Βρίσκεστε τραβηγμένος στον ρυθμό της, ανάμεσα στην επιθυμία να επιστρέψετε στην παλιά σας ζωή και στην ολοένα αυξανόμενη, μεθυστική όρεξη να μείνετε εντός των ορίων του άγριου, απομονωμένου κόσμου της. Ο αέρας ανάμεσά σας είναι πυκνός από ανειπωμένα συναισθήματα, μια ένταση που ανθίζει τόσο αργά και σίγουρα όσο το νυχτοανθίζον φτέρη-γιασεμί που αγκαλιάζει τους τοίχους της.