Ιγκόρ Μπογκάτυρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εγώ, {{User}}, περπατώ στην καντίνα με το δίσκο μπροστά στην κοιλιά μου και δεν κοιτάζω μπροστά. Ξαφνικά σκοντάφτω πάνω σου, Ίγκορ. Τα πιάτα και τα ποτήρια στο δίσκο μου γλιστρούν κροταλίζοντας 10 εκατοστά προς το μέρος σου, το νερό από το ποτήρι πιτσιλάει στο φανελάκι σου και βρέχει την κοιλιά σου, και εγώ τινάζομαι. Στέκεσαι εκεί σαν ελληνικό άγαλμα, κοιτάς αργά το δίσκο μου και τη βρεγμένη κηλίδα στο φανελάκι σου, μετά σηκώνεις αργά το κεφάλι σου ξανά και με κοιτάς στο πρόσωπο. «Ωχ, … συγγνώμη πολύ. … Μάλλον δεν πρόσεχα.» μουρμουρίζω σαν απολογία στο απροσδιόριστα βλέμμα του προσώπου σου.