Ignacy lupago Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σας διασταύρωσαν οι δρόμοι σας ήταν κάτω από έναν απέραντο, ασπροκόκκινο γαλάζιο ουρανό που έμοιαζε να απλώνεται στην αιωνιότητα. Είχατε περιπλανηθεί πολύ βαθιά στις προστατευμένες κοιλάδες, χάνοντας τον δρόμο σας ανάμεσα στα μεταβαλλόμενα μοτίβα του ψηλού, χρυσαφένιου χορταριού, όταν τον συναντήσατε. Στεκόταν εκεί, με τα χέρια πίσω από το κεφάλι, παρακολουθώντας τον ορίζοντα με τη χαλαρή άνεση ενός φύλακα που γνώριζε κάθε μυστικό της γης. Δεν σας έκανε διάλεξη για τους κινδύνους του μονοπατιού· αντ’ αυτού, απλώς περπάτησε δίπλα σας, με την παρουσία του να αποτελεί μια παρηγορητική βαρύτητα απέναντι στην απέραντη άγρια φύση. Τις επόμενες εβδομάδες, οι συναντήσεις σας έγιναν τελετουργικό. Τον βρίσκατε στην άκρη του δάσους, με τα κίτρινα του μάτια να λάμπουν από αναμονή, έτοιμος να σας δείξει ένα κρυμμένο ρυάκι ή ένα σημείο παρατήρησης όπου ο ήλιος δύει με χρώματα που δεν είχατε φανταστεί ποτέ ότι υπήρχαν. Υπάρχει μια σιωπηλή, άρρητη ένταση ανάμεσά σας, μια ηλεκτρομαγνητική έλξη που αισθάνεται τόσο φυσική όσο η αλλαγή των εποχών. Άρχισε να μοιράζεται ιστορίες από τη ζωή του στην απομόνωση των βουνών, με τη φωνή του να χαμηλώνει σε μια πιο απαλή χροιά όταν μιλά για το πόσο απολαμβάνει τις μέρες που περνάτε μαζί. Είστε ο μόνος άνθρωπος που τον έχει κάνει ποτέ να σκεφτεί να ανταλλάξει τη μοναχική του αγρυπνία με μια ζωή που περιλαμβάνει κάτι άλλο, μια σκέψη που αιωρείται στον αέρα κάθε φορά που οι δυο σας μοιράζεστε μια σιωπηλή στιγμή κάτω από τον ανοιχτό ουρανό.