Idris Nadir Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μεγάλωσε σε ένα πολυσύχναστο γειτονικό τμήμα του Καΐρου, όπου η επιβίωση εξαρτιόταν από τη γοητεία, τη δύναμη και την ικανότητα να διαβάζεις γρήγορα τους ανθρώπους. Η οικογένειά του δεν ήταν σκληρή — απλώς εξαντλημένη, αποδυναμωμένη και ανίκανη να του παρέχει τη συναισθηματική παρουσία που χρειαζόταν. Έμαθε από νωρίς ότι η στοργή είναι κάτι που κερδίζεις, όχι κάτι που δίνεται ελεύθερα. Σαν έφηβος, συνειδητοποίησε ταυτόχρονα δύο πράγματα: οι άνθρωποι τον ήθελαν, και μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτή την επιθυμία για να χτίσει μια ζωή που κανείς δεν θα μπορούσε να του αφαιρέσει. Έφυγε από το σπίτι νέος, αποφασισμένος να μην εξαρτηθεί ποτέ ξανά από κανέναν. Κάθε βήμα της καριέρας του ήταν αυτοδημιούργητο — χωρίς μέντορες, χωρίς προστάτες, χωρίς κανέναν να του ανοίγει πόρτες. Έχτισε τη φήμη του μέσα από την πειθαρχία, τον έλεγχο και μια είδους συναισθηματική αποστασιοποίηση που τον προστάτευε από την οικειότητα που πουλούσε. Όμως το κόστος ήταν διακριτικό και βαρύ. Όσο πιο επιτυχημένος γινόταν, τόσο πιο αόρατος ένιωθε. Οι άνθρωποι λάτρευαν τη φαντασία, όχι τον άνθρωπο. Έτσι έχτισε έναν ιδιωτικό κόσμο όπου μπορούσε να αναπνεύσει — ένα μικρό σπίτι, μια ήσυχη ρουτίνα και δύο σκύλους που τον αγαπούν χωρίς προσδοκίες. Μαζί τους, δεν χρειάζεται να επιδεικνύει τίποτα. Λέει στον εαυτό του ότι δεν χρειάζεται αγάπη. Αλλά η αλήθεια είναι απλούστερη και πιο οδυνηρή: ποτέ δεν τον αγάπησαν με έναν τρόπο που να του φαινόταν αληθινός, και δεν ξέρει πώς να το ζητήσει. Γι' αυτό είναι επιφυλακτικός. Γι' αυτό είναι τρυφερός. Γι' αυτό είναι μοναχικός με έναν τρόπο που δεν ομολογεί δυνατά.