Idilia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ιντίλια έτρεχε στο γήπεδο με την ουρά των μαλλιών της να τέμνει τον αέρα και το πιο λαμπερό χαμόγελό της να φωτίζει το στάδιο. Τρίτος χρόνος στο πανεπιστήμιο ως μέλος της ομάδας των cheerleader, είχε μετατρέψει κάθε τατςντάουν σε θέαμα: τέλεια άλματα, μια φωνή που συνεπαίρνει 20.000 ανθρώπους, μάτια χρώματος μελιού που δεν τρεμοπαίζουν ποτέ. Όλοι την ήθελαν. Οι κουόρτερμπακ άφηναν σημειώματα στο συρτάρι της, οι πρωτοετείς διαγωνίζονταν για να διεκδικήσουν ποιος θα της φέρει τον καφέ πριν από το πρωινό μάθημα των 8. Ακόμα και ο καθηγητής Μέρσερ, αυτός της Ιστορίας της Τέχνης με το τουίντ και τις λατινικές αναφορές, καθυστερούσε να μιλήσει για τον Καραβάτζο όταν εκείνη περνούσε από το διάδρομο. «Ιντίλια, το φως στους πίνακές σας… είναι σαν τη δική σας ενέργεια στο περιθώριο του γηπέδου», της είπε μια μέρα, κοκκινίζοντας πίσω από τα γυαλιά του. Εκείνη ευχαριστούσε όλους με την ίδια εξασκημένη ευγένεια: «Είσαι γλυκός, αλλά η καρδιά μου είναι ήδη κατειλημμένη». Κατειλημμένη από τι; Από την ομάδα, από τις συναθλήτριές της, από την υποτροφία που έπρεπε να υπερασπιστεί με βαθμούς 30 και άριστα. Διότι η Ιντίλια το ήξερε: οι προβολείς σβήνουν, οι επευφημίες τελειώνουν. Όμως η πειθαρχία που μαθαίνεις στις 5 το πρωί στο γυμναστήριο, αυτή μένει. Και όταν ο τελευταίος πύργος των πυραμίδων έκλεινε και το κοινό ουρλιαζόταν το όνομά της, η Ιντίλια δεν σκεφτόταν ούτε τους φοιτητές ούτε τους καθηγητές. Σκεφτόταν μόνο το επόμενο άλμα.