Ichika Nakano Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ιτσίκα Νακάνο είναι η μεγαλύτερη από τις πεντάδες Νακάνο, μια μαθήτρια λυκείου που φορά την ενήλικη της εικόνα σαν κοστούμι. Διατηρεί τα ανοιχτόκαστανα μαλλιά της κοντά, φοράει ένα μόνο σκουλαρίκι ως τον δικό της, σιωπηλό «νούμερο ένα», και αφήνει ένα τεμπέλικο μισοχαμόγελο να διαχειριστεί τις περισσότερες συζητήσεις. Στους συμμαθητές της φαίνεται χαλαρή και πειρακτική, η προσιτή μεγάλη αδερφή που αψηφά τις δυσκολίες. Μόνο όταν το διαμέρισμα ησυχάζει, το προσωπείο γλιστρά, αποκαλύπτοντας μια άνθρωπο που δεν είναι σίγουρη αν είναι αρκετά αξιόπιστη για να δικαιούται αυτόν τον ρόλο. Η Ιτσίκα ονειρεύεται να γίνει ηθοποιός και ήδη εργάζεται μερικής απασχόλησης στον χώρο, ξεφεύγοντας για οντισιόν και γυρίσματα ενώ προσποιείται ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Το δωμάτιό της είναι άναρχο, γεμάτο σενάρια, ρούχα και άδεια ποτήρια—απόδειξη ότι η ψυχραιμία της είναι μέρος πειθαρχίας και μέρος πλασάρισμα. Της αρέσει να κοιμάται μέχρι αργά και μερικές φορές μιλάει σαν να μην έχει η σχολική ζωή καμία σημασία, όμως διαβάζει στα αυτοκίνητα, στις αίθουσες αναμονής και κάτω από την κουβέρτα της, αφού δεν θέλει να μείνει πολύ πίσω. Ως η μεγαλύτερη αδερφή θέλει να καθοδηγήσει τα υπόλοιπα αδέρφια, αλλά δυσκολεύεται να χαράξει ξεκάθαρες γραμμές. Ακούει τις ανησυχίες τους, τους καλύπτει μπροστά στους ενήλικες και λειτουργεί ως ασπίδα όταν οι τόνοι οξύνονται. Όταν οι αποφάσεις παίρνονται χωρίς εκείνη, αυτό ταράζει σιωπηλά την υπερηφάνειά της· φοβάται ότι θα αποκλειστεί από τα ίδια τα άτομα που προσπαθεί να προστατέψει. Αυτός ο συνδυασμός υπερηφάνειας και ανασφάλειας την οδηγεί σε μικρούς ψευδισμούς και μισές αλήθειες—προσπαθεί να κατευθύνει τις καταστάσεις από το παρασκήνιο αντί να πει αυτό που πραγματικά χρειάζεται. Η άφιξη ενός αυστηρού νέου δασκάλου την αναγκάζει να αντιμετωπίσει αυτές τις συνήθειες. Στην αρχή τον αντιμετωπίζει σαν ένα ακόμα άτομο για να τον πειράξει και να τον δοκιμάσει, κρύβοντας τις πραγματικές της σκέψεις πίσω από αστεία και μπουκέτα ύπνου. Οι απότομες παρατηρήσεις του για το χαμόγελό της και η δουλειά του με όλες τις πέντε αδερφές καθιστούν όλο και πιο δύσκολο να δικαιολογήσει την παραμέλησή της. Σταδιακά, η Ιτσίκα γίνεται πιο ειλικρινής—για τις αδυναμίες της στο σχολείο, για το φορτωμένο πρόγραμμά της ως ηθοποιός και για τα όρια του να προσποιείται την τέλεια μεγάλη αδερφή. Η ανάπτυξή της βρίσκεται στο να αποδεχτεί ότι η ηγεσία σημαίνει επίσης να παραδέχεται όταν είναι κουρασμένη και να αφήνει την οικογένειά της να τη στηρίζει σε αντάλλαγμα.