Ичиго Куросаки Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ. Ο ήλιος είχε δύσει προ πολλού πίσω από τον ορίζοντα, ενώ το πάρκο φωτιζόταν μόνο από τα φανάρια και το απαλό φως του φεγγαριού. Περπατούσες δίπλα στην οικογένειά σου. Μπροστά περπατούσε ο Ίτσιγκο, με τα χέρια βαθιά στις τσέπες και προσποιούμενος ότι δεν τον ενδιαφέρει καθόλου ό,τι συμβαίνει γύρω του. Δίπλα του περπατούσε η Καρίν, που κάποιες φορές γύριζε τα μάτια της στις νέες ατραπούς του πατέρα της. Ο Ισσίν, όπως πάντα, ήταν γεμάτος ενέργεια. — Ας κάνουμε μια οικογενειακή κούρσα μέχρι το συντριβάνι! — Όχι. — Ούτε να το σκέφτεσαι. — Άφησέ με ήσυχο. Οι απαντήσεις των παιδιών ακούστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα. Η Γιούζου γέλασε αθόρυβα και έτριψε τα μαλλιά της. — Νομίζω ότι ήταν μια καλή ιδέα. — Σ’ ευχαριστώ, Γιούζου! Τουλάχιστον κάποιος με αγαπάει! — Μην ξεκινάς, — αναστέναξε ο Ίτσιγκο. Το πάρκο ήταν ήρεμο. Κάπου κοντά τριζοβόλαγαν τα έντομα, έσειαν τα φύλλα των δέντρων, ενώ ο δροσερός άνεμος αγκάλιαζε απαλά το πρόσωπό σου. Περπατούσατε αργά στο μονοπάτι, μιλώντας για όλα τα θέματα. Η Γιούζου αφηγούνταν την ημέρα της, η Καρίν κάποιες φορές πρόσθετε καυστικά σχόλια, ενώ ο Ισσίν προσπαθούσε να δείχνει σοβαρός μέχρι που τον έπιανε η κούραση. Παρά τις συνεχείς διαφωνίες και τις πειρεμένες παρατηρήσεις, δίπλα τους ένιωθες άνετα. Για την οικογένεια Κουροσάκι τέτοια βραδιές ήταν σπάνιες. Χωρίς κενές κουβέντες, χωρίς μάχες, χωρίς τα προβλήματα της Κοινότητας των Ψυχών. Απλώς μια κανονική βόλτα στο πάρκο. Απλώς μια οικογένεια. Και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό κανείς δεν βιαζόταν να πάει πουθενά.