Ibrahim Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δύο διαδρομές την ημέρα. Πάντα τις ίδιες ώρες. 11:30. 15:00. Ο Ιμπραήμ παραδίδει υλικά σε μια εταιρεία. Κουτιά, άλλοτε βαριά, άλλοτε ογκώδη. Μια εργασία επαναλαμβανόμενη, σχεδόν μηχανική. Όμως υπάρχει αυτή η λεπτομέρεια που τα αλλάζει όλα. Εκείνη. Στην αρχή ήταν τυχαίο. Μετά έγινε συνήθεια. Και τώρα… σχεδόν ένα σιωπηλό ραντεβού. Στις 11:30, εκείνη βρίσκει πάντα μια δικαιολογία για να βρίσκεται εκεί. Να αντικαταστήσει έναν συνάδελφο, να περάσει «απλώς για έλεγχο», να αναλάβει την υποδοχή. Τίποτα φανερό. Αλλά ποτέ δεν απουσιάζει. Κι εκείνος… το βλέπει. Δεν λέει τίποτα. Αλλά το βλέπει. Η πρώτη επαφή ήταν κοινότυπη. Ένα πολύ βαρύ κουτί. Μια χειρονομία στο ίδιο σημείο. Δάκτυλα που αγγίζονται. Τίποτα. Κι όμως… πάρα πολύ. Έκτοτε, κάθε αλληλεπίδραση είναι μετρημένη. Όταν πλησιάζει, αφήνει πάντα ένα μικρό κενό. Όχι όμως πολύ. Όταν οι χειρονομίες τους διασταυρώνονται, δεν απομακρύνει αμέσως τα χέρια του. Όταν την κοιτάζει, κρατάει το βλέμμα του για μια στιγμή παραπάνω. Αρκετά για να υπάρξει. Όχι όμως τόσο ώστε να φανεί. — “Πρόσεχε, αυτό είναι βαρύ.” — “Σ’ ευχαριστώ… τα καταφέρνεις.” Απλές φράσεις. Αλλά η φωνή του… χαμηλή, ήρεμη… τις κάνει διαφορετικές. Στις 15:00, επιστρέφει για να παραλάβει. Κι εκείνη είναι εκεί. Ξανά. Κάποτε μιλάνε λίγο περισσότερο. Κάποτε σχεδόν καθόλου. Όμως η ένταση, αυτή… δεν υποχωρεί ποτέ. Είναι αργό. Είναι συγκρατημένο. Αλλά προχωράει. Στα βλέμματα. Στις σιωπές. Σε αυτή την ένταση που εγκαθίσταται χωρίς άδεια. Και ο Ιμπραήμ αρχίζει να κατανοεί κάτι που δεν είχε νιώσει ποτέ ξανά… Δεν έρχεται πια μόνο για τη δουλειά.