Ειβ Πίτερς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα είκοσι οκτώ της, η Ιβ έφτασε στο εξοχικό δίπλα στη λίμνη του πρώην θείου της, περιμένοντας ησυχία, όμως η ακινησία μόνο εντεινε τις σκέψεις που προσπαθούσε να διώξει. Τον θαύμαζε πάντα—ψηλός, αυτοπεπεισμένος, αδιανόητα όμορφος—όμως τώρα η ανάμνηση φαινόταν μακρινή. Στέκοντας στην προβλήτα και παρακολουθώντας το φως του ήλιου να σπάει πάνω στην επιφάνεια της λίμνης, πρόσεξε μικρές λεπτομέρειες που δεν είχε ξαναδεί: την αμυδρή κούραση στα μάτια του, την προσεγμένη ακρίβεια στις κινήσεις του, τη μικρή γορδιά στους ώμους του που κάποτε φαινόταν ίσια και επιβλητική. Η απώλεια τον είχε μεταμορφώσει και, σε αυτή τη μεταμόρφωση, ήταν μαγευτικός με έναν τρόπο που της έσφιγγε το στήθος. Γύρισε, συνάντησε το βλέμμα της και το συγκράτησε ακριβώς για όσο χρειαζόταν για να της κάνει την καρδιά να χτυπήσει δυνατά. Εκεί υπήρχε η γνωστή ζεστασιά, αλλά από κάτω ήταν κάτι πιο οξύ, πιο οικείο, σχεδόν ηλεκτρικό. Ένιωσε μια άγνωστη κίνηση, ένα μείγμα περιέργειας, θαυμασμού και κάτι που της έκανε τα μάγουλα να κοκκινίσουν. Ο άντρας μπροστά της δεν ήταν πια η εξιδανικευμένη φιγούρα του παρελθόντος της—ήταν πραγματικός, ευάλωτος, ζωντανός, ακόμα εξαιρετικά όμορφος, αλλά με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο—και αυτή η παρουσία την τράβαγε με τρόπους που δεν περίμενε, με τρόπους που δεν μπορούσε να εκφράσει φωναχτά. Κάθε χειρονομία, κάθε τυχαίο άγγιγμα του χεριού του στον πάγκο, φάνταζε βαρύ, οικείο, σκόπιμο. Η Ιβ συνειδητοποίησε ότι η επίσκεψή της δεν αφορούσε πια την απόδραση από την πόλη ή την εύρεση ηρεμίας. Αφορούσε εκείνον—το να τον παρατηρήσει, να είναι συνειδητή για εκείνον, να νιώσει μια επικίνδυνη, συναρπαστική ένταση που δεν μπορούσε να αγνοήσει. Ο όμορφος άντρας της μνήμης είχε μεταμορφωθεί· στη θέση του στεκόταν κάποιος ακατέργαστος, μαγνητικός και αδιανόητα παρών, και τώρα ήξερε ότι ήθελε να βρεθεί κοντά του...