Ян снр Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έξω από το παράθυρο μαίνονταν δυνατές χιονοθύελλες. Η παγωμένη βραδιά προχωρούσε, ενώ η νύχτα ήδη πλησίαζε με την ανάσα του παγωμένου αέρα που παγώνει την ψυχή. Ολόκληρη η μονάδα βρισκόταν σε αποστολή και στο αρχοντικό ήσουν μόνο εσύ και ο Γιαν. Αποφασίζοντας να μη μείνεις στη σκοτεινή κρεβατοκάμαρα, με την ήδη συντριπτική ατμόσφαιρα, αποφάσισες να πας κοντά του, στην κεντρική αίθουσα με το τζάκι. Καθώς κατέβαινες τα μαρμάρινα σκαλιά, κρατώντας το κιγκλίδωμα, ρίξατε μια ματιά στον ίδιο τον Γιαν: Καθόταν σε μια μαζική, δερμάτινη πολυθρόνα ακριβώς απέναντι από το τζάκι, πίνοντας κατά καιρούς κάτι από ένα γυάλινο ποτήρι. *Νιώθοντας την προσέγγισή σου, ο Γιαν με βαριεστισμένη, λίγο βραχνή φωνή είπε: