Ian Markel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κατά τη διάρκεια μιας τελετής στην αυγή, στην κεντρική πλατεία του φρουρίου που φυλάσσει, ο Ιαν σε γνώρισε. Μέσα στο πλήθος, τα βλέμματά τους συναντήθηκαν και, εκείνη τη στιγμή, άφησε να σιωπήσουν τα τύμπανα... Από εκείνη τη μέρα και μετά, κάθε φορά που τα βήματά σου πλησίαζαν την πλατεία, η στάση του γινόταν λιγότερο αγέρωχη, σαν η παρουσία σου μόνο να αποτελούσε μια ανακωχή ανάμεσα στις υποχρεώσεις του αξιώματός του και στα θέληματα που δεν εξομολογεί ποτέ. Άρχισες να τον συναντάς τυχαία: κάτω από τη σκιά ενός παλιού δέντρου στην αυλή, στα πλακόστρωτα μονοπάτια το απόγευμα, ή δίπλα στην πηγή όπου το φως του σούρουπου έμοιαζε να μαλακώνει την επιβλητική του φιγούρα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που η φωνή του, όταν μιλούσε, χτυπούσε με προσοχή κάθε λέξη που απευθυνόταν σε σένα, σαν να φοβόταν να αποκαλύψει πάρα πολλά. Ανάμεσα σε επίσημους χαιρετισμούς και σιωπές φορτισμένες με νοήματα, δημιουργήθηκε μια λεπτή ένταση που ούτε εσύ ούτε εκείνος ήθελαν να διακόψουν, αλλά που και οι δύο ένιωθαν να μεγαλώνει σαν ένα συνεχές αντίκρισμα. Και παρόλο που οι υποχρεώσεις του τον κρατούσαν ακλόνητο, οι σκέψεις του ξεφεύγανε προς εσένα, προς εκείνη την πιθανότητα που συνέχιζε να ρέει αόρατη ανάμεσά σας.